Για μια χούφτα....ψήφους.
Θα χρησιμοποιούσα την έκφραση «Ρεκβιέμ για τη Γέφυρα», αν ήθελα να ήμουν ακριβής.
Διότι τελικά οι περισσότεροι ….
Όσοι δηλαδή ασχολήθηκαν τις τελευταίες μέρες με την κατάρρευσή της.
Ο καθένας από τη δική του σκοπιά και το δικό του τρόπο γραφής ….
Μιλάνε για μια Γέφυρα ….τελειωμένη.
Που καθημερινά πνέει τα λοίσθια.
Ούτως ή άλλως την είχαν «τελειώσει» εδώ και πριν κάμποσα χρόνια.
Έτσι λοιπόν, η μικρή τρυπούλα έγινε τρυπάρα και τελικά η τρυπάρα δημιούργησε ένα μεγάλο χάσμα.
Ανάμεσα στους κεφαλονίτες….
Και πέσαμε όλοι μέσα.
Η Γέφυρα φίλοι μου είναι μια πολύ παλιά ιστορία.
Ο Τρίτσης, όπως λένε οι πληροφορίες μου, ήθελε πολύ να την καμαρώσει αναπαλαιωμένη.
Ήρθαν πολλά λεφτά στην Κεφαλονιά εκείνα τα πρώτα χρυσά χρόνια του ΠΑΣΟΚ.
Πέρασαν ξυστά από την Γέφυρα…
Μπορεί και από ….πάνω της.
Όμως κανείς δεν μπόρεσε να προγραμματίσει το σώσιμό της.
Επί Δημαρχίας Καλαφάτη, έγιναν τα πρώτα βήματα.
Επί Πάγκαλου υπουργού πολιτισμού, «κλείστηκε» ένα δισεκατομμύριο για το λόγο αυτό.
Ομόφωνα τότε το Δημοτικό Συμβούλιο πήρε απόφαση η Γέφυρα να κλείσει.
Αλλά έχασε τις εκλογές ο Αλέκος Καλαφάτης και πήγαν όλα αμόντε.
Ακόμα η απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, βρίσκεται στο πολεοδομικό σχέδιο του Αργοστολίου.
(Τότε, ποιος να δώσει σημασία).
Όταν ξανάρθε ο Καλαφάτης την έκλεισε τρεις μέρες, οι διλινάδες ξεσηκώθηκαν όπως αναμενόταν.
Και ο τότε Νομάρχης την άνοιξε.
Αν όλοι από τότε έκαναν υπομονή, και τα λεφτά διαθέτονταν για τη συντήρησή της, δεν θα φτάναμε μέχρι σήμερα.
Μέσα σ’ όλα αυτά ήρθε και η απόφαση του Ευάγγελου Βενιζέλου, ότι η Γέφυρα είναι πεζόδρομος και πρέπει να κλείσει.
Ο Τότε Νομάρχης Διον. Γεωργάτος, την απόφαση αυτή την έκλεισε καλά μέσα σε ένα συρτάρι της Νομαρχίας και ξεχάστηκε.
Όπως γίνεται σ’ αυτή τη χώρα, οι νόμοι ξεχνιούνται και ποτέ δεν εφαρμόζονται.
Παίχτηκαν πολλά ψηφοθηρικά παιχνίδια με τη Γέφυρα.
Τα δημοτικά συμβούλια έβγαζαν αποφάσεις ώστε να μην χάσουν τους ψήφους των Διλινάδων.
Τότε υπολογίζονταν οι ψήφοι αυτοί στο Δήμο Αργοστολίου.
Αποφάσεις να φάνε και οι κότες.
Ιδιαίτερα εκείνο το Νομαρχιακό Συμβούλιο, ενώ οι περισσότεροι σύμβουλοι ήθελαν τη Γέφυρα πεζόδρομο.
Ψήφιζαν ότι τους έλεγε ο επικεφαλής.
Ο Διον. Γεωργάτος ένας από τους νεκροθάφτες της Γέφυρας.
Άλλα πίστευε, άλλα ψήφιζε, κι άλλα τα έκρυβε στο συρτάρι του.
Ο αθεόφοβος, είχε και ….άποψη.
Από αποφάσεις, λοιπόν, των Δημοτικών συμβουλίων από Καλαφάτη μέχρι τον Γιώργο Τσιλιμιδό να φάνε και οι κότες.
Αν λάβουμε υπόψη μας και του Νομαρχιακού…….
Πράγματι, από τότε υπήρχε και μια απόφαση ανάλογα τι ήθελες να γίνει η Γέφυρα, Λεωφόρος ή πεζόδρομος.
Πάνω στις αποφάσεις αυτές παίχτηκε μεγάλο παιχνίδι.
Τέλος πάντων βρέθηκε ένας κεφαλονίτης ο Πέτρος Αλιβιζάτος, (ήταν και δεξιός ο μπαγάσας) που πήρε την υπόθεση επάνω του.
Έτρεξε, δεν λέω όταν ήταν Βουλευτής.
Έφερε τα πάνω κάτω.
Βρίστηκε λοιδορήθηκε κι αυτός……
Και μια μέρα μαζί με τον Μάκη Φόρτε έκλεισαν τη Γέφυρα.
Μ’ αφορμή μια τρυπούλα, που άρχισε να σχηματίζεται ….
( Η τρυπούλα αυτή που έγινε τρυπάρα και μετά ήρθε η κατάρρευση).
Από κει και πέρα έγινε της μουρλής.
Οι Διλινάδες άρχισαν τα συλλαλητήρια.
Τους υποστήριζε ένα ολόκληρο εκδοτικό συγκρότημα.
Δεν ήταν και λίγο.
Άρχισαν οι συσκέψεις και οι μαζώξεις.
Στο περιβόητο εκείνο Νομαρχιακό Συμβούλιο στη Βιβλιοθήκη.
Όπου έγινε της κακομοίρας.
ΑΠΟ Η ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΤΟΥ ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΣΤΗΝ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ
Μαζί τους και ο Μάκης Κοκόσης, ποτέ δεν μάθαμε αν ο Μάκης ήταν υπέρ της
Σώμα με σώμα όπως θα’λεγε ένας καλός στρατηγός..
Ειπώθηκαν πολλά και καταλάβαμε πολλά …
Το τι θα επακολουθούσε μετά με επικεφαλής τον σημερινό Δήμαρχο και τότε Βουλευτή Αλέξανδρο Παρίση.
Στη Βιβλιοθήκη, ο Αλέξανδρος δεν ήταν.
Ήταν ο Πέτρος Αλιβιζάτος.
Όπου προσπαθούσε να εξηγήσει κάποια πράγματα.
Αλλά, στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα.
Έξαλλοι τότε οι κάτοικοι των βορείων προαστίων.
Προσπάθησαν να ανατρέψουν τα πάντα.
Μαζί και οι τότε νομαρχιακοί σύμβουλοι Θόδωρος Γαλιατσάτος και Διον. Λυκούδης.
Στο πλευρό των Διλινάδων.
Έπαιξαν το ρόλο τους.
Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ο Θόδωρος ακολούθησε αυτή τη γραμμή.
Κατόπιν διαπίστωσα ότι για μια χούφτα ψήφους θέλησε να έρθει κόντρα με τις εξελίξεις.
Από τότε βέβαια δεν έκανε πίσω.
Για λόγους ηρωισμού.
Αν και από τότε σε πολλά πράγματα έχει κάνει τις ανάλογες κωλοτούμπες του.
Σ’ αυτό το θέμα, δυστυχώς έμεινε σταθερός.
Δεν νομίζω ότι και σήμερα επιδιώκει τους ψήφους τους.
Πήγαμε παρακάτω.
Ο Πέτρος Αλιβιζάτος, έφερε το επιτελείο του Υπουργείου και τον μελετητή κ. Πιτιλάκη στο Θέατρο για να εξηγήσουν τι πρέπει να γίνει για να σωθεί η Γέφυρα.
Η μελέτη ήδη είχε μπει μπροστά.
Ο Πέτρος Αλιβιζάτος αλλά και πολλοί άλλοι συμπολίτες μας τάχθηκαν υπέρ της πεζοδρόμησης.
Τέλος πάντων, υπήρξε γερή σύγκρουση τότε.
Μέσα από τα γραφτά μου αλλά και άλλων συναδέλφων υποστηρίξαμε την πεζοδρόμηση.
Δημιουργήθηκε και ένας σύλλογος με επικεφαλής την Λίλιαν Βεργωτή και τον Μάκη Τραυλό.
Σύλλογος φροντίδα για τη φύση και τα ανθρώπινα έργα «Ο Αρμός».
Με τον καιρό ατόνησε η παρουσία του.
Μόλις τις τελευταίες μέρες λόγω κατάρρευσης είπαν να τον ….νεκραναστήσουν
Γράφτηκαν πολλά φίλοι μου.
Πάρα πολλά….
Τόσα πολλά, που οι περισσότεροι από μας που δεχθήκαμε προσβλητικές επιθέσεις από το συγκρότημα και ιδιαίτερα από τον, ίδιο τον εκδότη της εφημερίδας ΗΜΕΡΗΣΙΟ.
Μας έχει μείνει μια πίκρα που δεν αξίζει ο κόπος ν’ αναφερθούμε.
Να παραφράσω μια γνωστή φράση: «Αστον τον παλαβό στην παλαβομάρα του».
Μπήκε σε μια πορεία το έργο.
Είχε κάνει τις απαραίτητες ενέργειες ο Πέτρος Αλιβιζάτος.
Αλλά….
Βρέθηκε ο Αλέξανδρος Παρίσης Βουλευτής.
Και ξαφνικά εκεί που το έργο πήγαινε για δημοπράτηση.
Απεντάχθηκε, χάθηκε στα «γραφειοκρατικά γρανάζια» του Β’ και Γ’ ΚΠΣ.
Παρόλες τις διαβεβαιώσεις τότε του Νομάρχη ότι το έργο θα προχωρήσει.
Η Γέφυρα «πάγωσε».
Πανηγύρια και χαρές στα Διλινάτα.
Το θαύμα του ο Αλέξανδρος το είχε κάνει.
Επηρεασμένος από τον ανεκδιήγητο Σύλλογο ανοίγματος της Γέφυρας, και του Προέδρου αυτού Άγγελου Κοσμάτου.
(Ο Οποίος έστελνε επιστολές στον υπουργό ότι η Γέφυρα είναι γερή και θα πρέπει να περνάνε τα αυτοκίνητα διπλής κατεύθυνσης και ότι πάνε στο Αργοστόλι από έναν… κατσικόδρομο)
Τέτοια ψέματα έγραφε ο κ. Κοσμάτος, είναι και καθηγητής.
Όλοι αυτοί πίστευαν ότι η Γέφυρα θα άνοιγε αλλά παλαιά.
Αλλά, ευτυχώς το υπουργείο καραδοκούσε.
Ποιος μπορούσε να τα βάλει με τον Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο (ΚΑΣ);
Έτσι το έργο χάθηκε, χάθηκαν και όσα λεφτά είχαν εγκριθεί …
Και άρχισε μια μεγάλη περιπέτεια.
Με επικεφαλής τον Αλέξανδρο Παρίση και την «αίτηση θεραπείας».
Και το συγκρότημα να βρίζει χυδαία όποιον του πήγαινε κόντρα.
Η Γέφυρα θα πρέπει να ανοίξει για τα αυτοκίνητα.
Πρόσφατα ο Αλέξανδρος Παρίσης είχε πει στον Βασίλη Ρουχωτά ότι εμένα κανένας δεν θα μου πιάσει τον κώλο.
Δυστυχώς, Αλέξανδρε, την εποχή εκείνη με τη Γέφυρα, το Συγκρότημα και οι Διλινάδες σου είχαν πιάσει τον κώλο κανονικότατα και σε ανάγκαζαν να τρέχεις για κάτι που δεν θα είχε τελειωμό και επιτυχία.
Δηλαδή σε έβαλαν να τα βάλεις με το ΚΑΣ.
Τουτέστιν, χέσε μέσα.
Αποτυχία από πρώτο χέρι.
Πλάκα είχε φίλοι μου, η «αίτηση θεραπείας».
Την οποία ακόμα γελάνε κει πάνω στο Υπουργείο.
ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, ΜΑΡΤΙΟΣ ΤΟΥ 2006
Θα χρησιμοποιούσα την έκφραση «Ρεκβιέμ για τη Γέφυρα», αν ήθελα να ήμουν ακριβής.
Διότι τελικά οι περισσότεροι ….
Όσοι δηλαδή ασχολήθηκαν τις τελευταίες μέρες με την κατάρρευσή της.
Ο καθένας από τη δική του σκοπιά και το δικό του τρόπο γραφής ….
Μιλάνε για μια Γέφυρα ….τελειωμένη.
Που καθημερινά πνέει τα λοίσθια.
Ούτως ή άλλως την είχαν «τελειώσει» εδώ και πριν κάμποσα χρόνια.
Έτσι λοιπόν, η μικρή τρυπούλα έγινε τρυπάρα και τελικά η τρυπάρα δημιούργησε ένα μεγάλο χάσμα.
Ανάμεσα στους κεφαλονίτες….
Και πέσαμε όλοι μέσα.
Η Γέφυρα φίλοι μου είναι μια πολύ παλιά ιστορία.
Ο Τρίτσης, όπως λένε οι πληροφορίες μου, ήθελε πολύ να την καμαρώσει αναπαλαιωμένη.
Ήρθαν πολλά λεφτά στην Κεφαλονιά εκείνα τα πρώτα χρυσά χρόνια του ΠΑΣΟΚ.
Πέρασαν ξυστά από την Γέφυρα…
Μπορεί και από ….πάνω της.
Όμως κανείς δεν μπόρεσε να προγραμματίσει το σώσιμό της.
Επί Δημαρχίας Καλαφάτη, έγιναν τα πρώτα βήματα.
Επί Πάγκαλου υπουργού πολιτισμού, «κλείστηκε» ένα δισεκατομμύριο για το λόγο αυτό.
Ομόφωνα τότε το Δημοτικό Συμβούλιο πήρε απόφαση η Γέφυρα να κλείσει.
Αλλά έχασε τις εκλογές ο Αλέκος Καλαφάτης και πήγαν όλα αμόντε.
Ακόμα η απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, βρίσκεται στο πολεοδομικό σχέδιο του Αργοστολίου.
(Τότε, ποιος να δώσει σημασία).
Όταν ξανάρθε ο Καλαφάτης την έκλεισε τρεις μέρες, οι διλινάδες ξεσηκώθηκαν όπως αναμενόταν.
Και ο τότε Νομάρχης την άνοιξε.
Αν όλοι από τότε έκαναν υπομονή, και τα λεφτά διαθέτονταν για τη συντήρησή της, δεν θα φτάναμε μέχρι σήμερα.
Μέσα σ’ όλα αυτά ήρθε και η απόφαση του Ευάγγελου Βενιζέλου, ότι η Γέφυρα είναι πεζόδρομος και πρέπει να κλείσει.
Ο Τότε Νομάρχης Διον. Γεωργάτος, την απόφαση αυτή την έκλεισε καλά μέσα σε ένα συρτάρι της Νομαρχίας και ξεχάστηκε.
Όπως γίνεται σ’ αυτή τη χώρα, οι νόμοι ξεχνιούνται και ποτέ δεν εφαρμόζονται.
Παίχτηκαν πολλά ψηφοθηρικά παιχνίδια με τη Γέφυρα.
Τα δημοτικά συμβούλια έβγαζαν αποφάσεις ώστε να μην χάσουν τους ψήφους των Διλινάδων.
Τότε υπολογίζονταν οι ψήφοι αυτοί στο Δήμο Αργοστολίου.
Αποφάσεις να φάνε και οι κότες.
Ιδιαίτερα εκείνο το Νομαρχιακό Συμβούλιο, ενώ οι περισσότεροι σύμβουλοι ήθελαν τη Γέφυρα πεζόδρομο.
Ψήφιζαν ότι τους έλεγε ο επικεφαλής.
Ο Διον. Γεωργάτος ένας από τους νεκροθάφτες της Γέφυρας.
Άλλα πίστευε, άλλα ψήφιζε, κι άλλα τα έκρυβε στο συρτάρι του.
Ο αθεόφοβος, είχε και ….άποψη.
Από αποφάσεις, λοιπόν, των Δημοτικών συμβουλίων από Καλαφάτη μέχρι τον Γιώργο Τσιλιμιδό να φάνε και οι κότες.
Αν λάβουμε υπόψη μας και του Νομαρχιακού…….
Πράγματι, από τότε υπήρχε και μια απόφαση ανάλογα τι ήθελες να γίνει η Γέφυρα, Λεωφόρος ή πεζόδρομος.
Πάνω στις αποφάσεις αυτές παίχτηκε μεγάλο παιχνίδι.
Τέλος πάντων βρέθηκε ένας κεφαλονίτης ο Πέτρος Αλιβιζάτος, (ήταν και δεξιός ο μπαγάσας) που πήρε την υπόθεση επάνω του.
Έτρεξε, δεν λέω όταν ήταν Βουλευτής.
Έφερε τα πάνω κάτω.
Βρίστηκε λοιδορήθηκε κι αυτός……
Και μια μέρα μαζί με τον Μάκη Φόρτε έκλεισαν τη Γέφυρα.
Μ’ αφορμή μια τρυπούλα, που άρχισε να σχηματίζεται ….
( Η τρυπούλα αυτή που έγινε τρυπάρα και μετά ήρθε η κατάρρευση).
Από κει και πέρα έγινε της μουρλής.
Οι Διλινάδες άρχισαν τα συλλαλητήρια.
Τους υποστήριζε ένα ολόκληρο εκδοτικό συγκρότημα.
Δεν ήταν και λίγο.
Άρχισαν οι συσκέψεις και οι μαζώξεις.
Στο περιβόητο εκείνο Νομαρχιακό Συμβούλιο στη Βιβλιοθήκη.
Όπου έγινε της κακομοίρας.
ΑΠΟ Η ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΤΟΥ ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΣΤΗΝ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ
Δυστυχώς, κι αυτοί οι τρεις έθαψαν τη Γέφυρα.
Ο Μάκης ήταν πάντα υπέρ της πεζοδρόμησης, αλλά μην ξεχνάμε ότι ήταν
κι αυτός πολιτικός.
Ο μόνος αυθεντικός υποστηρικτής της Γέφυρας με αυτοκίνητα. Γιατί ο αείμνηστος Ρασινταλής το ήθελε από την καρδιά του και όχι για άλλους σκοπούς.
Μαζί τους και ο Μάκης Κοκόσης, ποτέ δεν μάθαμε αν ο Μάκης ήταν υπέρ της
Γέφυρας λεωφόρου.
Προσέξτε φωτογραφία.....
Και οι δυο ήταν υπέρ της πεζοδρόμησης.
Το ΚΚΕ ήταν υπέρ της Γέφυρας ... Ο Διονύσης και η παρέα του, άσε!!!
λεωφόρο αλλά τουλάχιστον να σωθεί.
Προσέξτε πίσω από το Μήτσο ποιος είναι.
Έδωσα πραγματική μάχη εκεί.Σώμα με σώμα όπως θα’λεγε ένας καλός στρατηγός..
Ειπώθηκαν πολλά και καταλάβαμε πολλά …
Το τι θα επακολουθούσε μετά με επικεφαλής τον σημερινό Δήμαρχο και τότε Βουλευτή Αλέξανδρο Παρίση.
Στη Βιβλιοθήκη, ο Αλέξανδρος δεν ήταν.
Ήταν ο Πέτρος Αλιβιζάτος.
Όπου προσπαθούσε να εξηγήσει κάποια πράγματα.
Αλλά, στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα.
Έξαλλοι τότε οι κάτοικοι των βορείων προαστίων.
Προσπάθησαν να ανατρέψουν τα πάντα.
Μαζί και οι τότε νομαρχιακοί σύμβουλοι Θόδωρος Γαλιατσάτος και Διον. Λυκούδης.
Στο πλευρό των Διλινάδων.
Έπαιξαν το ρόλο τους.
Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ο Θόδωρος ακολούθησε αυτή τη γραμμή.
Κατόπιν διαπίστωσα ότι για μια χούφτα ψήφους θέλησε να έρθει κόντρα με τις εξελίξεις.
Από τότε βέβαια δεν έκανε πίσω.
Για λόγους ηρωισμού.
Αν και από τότε σε πολλά πράγματα έχει κάνει τις ανάλογες κωλοτούμπες του.
Σ’ αυτό το θέμα, δυστυχώς έμεινε σταθερός.
Δεν νομίζω ότι και σήμερα επιδιώκει τους ψήφους τους.
Πήγαμε παρακάτω.
Ο Πέτρος Αλιβιζάτος, έφερε το επιτελείο του Υπουργείου και τον μελετητή κ. Πιτιλάκη στο Θέατρο για να εξηγήσουν τι πρέπει να γίνει για να σωθεί η Γέφυρα.
Η μελέτη ήδη είχε μπει μπροστά.
Ο Πέτρος Αλιβιζάτος αλλά και πολλοί άλλοι συμπολίτες μας τάχθηκαν υπέρ της πεζοδρόμησης.
Τέλος πάντων, υπήρξε γερή σύγκρουση τότε.
Μέσα από τα γραφτά μου αλλά και άλλων συναδέλφων υποστηρίξαμε την πεζοδρόμηση.
Δημιουργήθηκε και ένας σύλλογος με επικεφαλής την Λίλιαν Βεργωτή και τον Μάκη Τραυλό.
Σύλλογος φροντίδα για τη φύση και τα ανθρώπινα έργα «Ο Αρμός».
Με τον καιρό ατόνησε η παρουσία του.
Μόλις τις τελευταίες μέρες λόγω κατάρρευσης είπαν να τον ….νεκραναστήσουν
Γράφτηκαν πολλά φίλοι μου.
Πάρα πολλά….
Τόσα πολλά, που οι περισσότεροι από μας που δεχθήκαμε προσβλητικές επιθέσεις από το συγκρότημα και ιδιαίτερα από τον, ίδιο τον εκδότη της εφημερίδας ΗΜΕΡΗΣΙΟ.
Μας έχει μείνει μια πίκρα που δεν αξίζει ο κόπος ν’ αναφερθούμε.
Να παραφράσω μια γνωστή φράση: «Αστον τον παλαβό στην παλαβομάρα του».
Μπήκε σε μια πορεία το έργο.
Είχε κάνει τις απαραίτητες ενέργειες ο Πέτρος Αλιβιζάτος.
Αλλά….
Βρέθηκε ο Αλέξανδρος Παρίσης Βουλευτής.
Και ξαφνικά εκεί που το έργο πήγαινε για δημοπράτηση.
Απεντάχθηκε, χάθηκε στα «γραφειοκρατικά γρανάζια» του Β’ και Γ’ ΚΠΣ.
Παρόλες τις διαβεβαιώσεις τότε του Νομάρχη ότι το έργο θα προχωρήσει.
Η Γέφυρα «πάγωσε».
Πανηγύρια και χαρές στα Διλινάτα.
Το θαύμα του ο Αλέξανδρος το είχε κάνει.
Επηρεασμένος από τον ανεκδιήγητο Σύλλογο ανοίγματος της Γέφυρας, και του Προέδρου αυτού Άγγελου Κοσμάτου.
(Ο Οποίος έστελνε επιστολές στον υπουργό ότι η Γέφυρα είναι γερή και θα πρέπει να περνάνε τα αυτοκίνητα διπλής κατεύθυνσης και ότι πάνε στο Αργοστόλι από έναν… κατσικόδρομο)
Τέτοια ψέματα έγραφε ο κ. Κοσμάτος, είναι και καθηγητής.
Όλοι αυτοί πίστευαν ότι η Γέφυρα θα άνοιγε αλλά παλαιά.
Αλλά, ευτυχώς το υπουργείο καραδοκούσε.
Ποιος μπορούσε να τα βάλει με τον Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο (ΚΑΣ);
Έτσι το έργο χάθηκε, χάθηκαν και όσα λεφτά είχαν εγκριθεί …
Και άρχισε μια μεγάλη περιπέτεια.
Με επικεφαλής τον Αλέξανδρο Παρίση και την «αίτηση θεραπείας».
Και το συγκρότημα να βρίζει χυδαία όποιον του πήγαινε κόντρα.
Η Γέφυρα θα πρέπει να ανοίξει για τα αυτοκίνητα.
Πρόσφατα ο Αλέξανδρος Παρίσης είχε πει στον Βασίλη Ρουχωτά ότι εμένα κανένας δεν θα μου πιάσει τον κώλο.
Δυστυχώς, Αλέξανδρε, την εποχή εκείνη με τη Γέφυρα, το Συγκρότημα και οι Διλινάδες σου είχαν πιάσει τον κώλο κανονικότατα και σε ανάγκαζαν να τρέχεις για κάτι που δεν θα είχε τελειωμό και επιτυχία.
Δηλαδή σε έβαλαν να τα βάλεις με το ΚΑΣ.
Τουτέστιν, χέσε μέσα.
Αποτυχία από πρώτο χέρι.
Πλάκα είχε φίλοι μου, η «αίτηση θεραπείας».
Την οποία ακόμα γελάνε κει πάνω στο Υπουργείο.
ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, ΜΑΡΤΙΟΣ ΤΟΥ 2006
Στο Υπουργείο με τον...ερωτιάρη γραμματέα Ζαχόπουλο.
Κι έτσι έγινε…..
Τον έγραψαν καθαρά στα παλιά τους τα παπούτσια κι αυτόν και την «αίτηση θεραπείας».
Τι κι αν πήγαν με συλλαλητήριο , με πανό και συνθήματα στο υπουργείο με επικεφαλής τότε τον ανεκδιήγητο Ζαχόπουλο.
Ο οποίος τους δέχθηκε στο γραφείο του.
Τι κι αν πήγαν στον τότε Υπουργό Πολιτισμού Αντ. Σαμαρά.
Τι κι αν έτρεξαν να επηρεάσουν γραμματείς και φαρισαίους.
Τα πάντα έκαναν.
Τίποτα.
Από μια μεριά καθόταν ο Πέτρος Αλιβιζάτος και χαμογελούσε χαιρέκακα, γιατί ήξερε ποια θα ήταν η κατάληξη.
Κανείς όμως δεν ήξερε, ότι η Γέφυρα θα κατέρρεε.
Κανείς δεν το περίμενε.
Ιδιαίτερα αυτοί που έλεγαν ότι η Γέφυρα είναι γερή.
Βέβαια, οι εγκληματικές τους ενέργειες εναντίον του μνημείου, θα γραφούν σε ιδιαίτερο άρθρο, μπορεί και ….βιβλίο.
Με στοιχεία αδιάσειστα που θα λουφάξουν όλοι τους.
Πέρσι, των Θεοφανείων «κάποιος» έδωσε εντολή η κατάδυση του σταυρού να γίνει πάνω στη Γέφυρα.
Πήρε το ρίσκο (ποιος;) για να δείξει ότι η Γέφυρα είναι γερή, κι ας είχε μεγαλώσει επικίνδυνα η τρύπα, κάνοντας μια μεγάλη σχισμή.
Ποιος έδωσε αυτή την εντολή;
Γιατί το λιμενικό και η Αστυνομία δέχθηκαν κάτι τέτοιο;
Κι αν Γέφυρα κατέρρεε (τότε) με τόσο κόσμο πάνω της, τι θα γινόταν;
Εγκληματίες από πρώτο χέρι.
Και φέτος, σε λίγες μέρες δηλαδή, το ίδιο ήθελαν να κάνουν.
Να έβαζαν τον κόσμο πάνω στη Γέφυρα για να αποδείξουν ότι είναι ….γερή.
Αλλά τα γεγονότα τους πρόλαβαν.
Δηλαδή λίγο ακόμα θα θρηνούσαμε θύματα,…
Η βλακεία σε όλο της το μεγαλείο.
Μα ποιοι μας κυβερνούν;
Έπεσε η Γέφυρα και κοτζάμ Δήμος δεν είχε πάρει χαμπάρι τίποτα.
Δεν υπήρχε ένας άνθρωπος δικός τους να τους ειδοποιήσει.
Ο Σάκης Βούτος έπαιρνε τηλέφωνα και φώναζε.
Αλλά κι άλλοι συνάδελφοι, που έτρεξαν αλλόφρονες να προλάβουν ένα καλό ρεπορτάζ, μια φωτογραφία.
Ευτυχώς που εκείνη τη στιγμή δεν ήταν ερασιτέχνες ψαράδες για να καταποντιστούν.
Ναι, φίλοι μου, άφηναν τους ψαράδες να κάθονται στο επικίνδυνο σημείο.
Κανείς δεν έδινε σημασία.
Ειλικρινά, τους μόνους που λυπάμαι είναι τους δικυκλιστές και τα ποδήλατα.
Αυτούς λυπάμαι που είναι αναγκασμένοι να κάνουν τώρα τον κύκλο.,
Αν υπήρχε σωστή διαχείριση του προβλήματος της Γέφυρας, σήμερα ίσως να ήταν μονόδρομος
Γιατί, θα το ήθελε ο λαός, όσες μελέτες κι αν θα έφτιαχναν.
Τώρα, όμως, η συμπεριφορά μιας χούφτας ανθρώπων, που εγωιστικά προσπάθησαν να επιβάλουν αλλαντάλλων
Ανέτρεψαν τα πάντα.
Ευτυχώς κάποια στιγμή, προς το τέλος της θητείας του ως Βουλευτής ο Αλέξανδρος Παρίσης, κατέφερε (έτσι είπε, γιατί εμείς ποτέ δεν μάθαμε που είναι αυτά τα λεφτά) να εγκριθούν 3 εκατομ. ευρώ.
Κάτι είναι κι αυτό.
Τελευταία στιγμή που είδε ο Αλέξανδρος ότι δεν πήγαινε άλλο, κατάλαβε ότι κάτι έπρεπε να κάνει.
Δυστυχώς όταν κατέρρευσε η Γέφυρα ήμουν στην Αθήνα.
Όταν με ειδοποίησαν οι συνάδελφοι ότι η Γέφυρα κατέρρευσε.
Ειλικρινά σας λέω, ότι σαν κινηματογραφική ταινία πέρασαν όλα από το μυαλό μου.
Εγώ και πολλοί άλλοι συνάδελφοι που πιστέψαμε στην πεζοδρόμηση, ιδιαίτερα ο Φώτης Χαλιώτης , δώσαμε πολλές μάχες.
Ο πόλεμος όμως δεν κερδήθηκε Φώτη.
Διότι, αν καταλάβατε, από τα πρωτοσέλιδα της ….πεφωτισμένης ημερήσιας εφημερίδας, συνεχίζει να μας προκαλεί.
Ιδιαίτερα με το εξώφυλλο, ότι είχε προβλέψει την ….κατάρρευση.
Μια πρωταπριλιά, που ήθελε να βάλει κάποιο πρωταπριλιάτικο θέμα.
Δημοσίευσε ότι η γέφυρα έπεσε.
Τέτοια καφρίλα εκ μέρους του εκδότη της εφημερίδας δεν έχω ξαναδεί.
Αντί να το βουλώσει και να μην προκαλεί.
Συνεχίζει, με χοντροκομμένα κείμενα να αναφέρετε για τη Γέφυρα.
Αλέξανδρε Παρίση πιστεύω να κατάλαβες το λάθος σου.
Υποστήριξες αρρωστημένες καταστάσεις.
Το μεγάλο λάθος ήταν των πολιτικών, κι όχι των Διλινάδων, των απλών ανθρώπων, που έβλεπαν τη Γέφυρα και φυσικό ήταν, να τους εξυπηρετεί, να τους περιορίζει το χρόνο προς το Αργοστόλι.
Το λάθος ήταν από την εποχή της «χρυσής» εποχής του ΠΑΣΟΚ, τότε, ο Αλέκος Καλαφάτης, δέσμιος κι αυτός σε μια χούφτα ψήφων, έθαψαν όλοι τους τη Γέφυρα.
Ο Αλέκος Καλαφάτης την έκλεινε και ο εκάστοτε διορισμένος Νομάρχης την άνοιγε.
Που δεν είχε ανάγκη τους ψήφους.
Τρελά πράγματα.
Έτσι, φτάσαμε μέχρι σήμερα, μα , δεν ξέρω, πόσες αποφάσεις δημοτικών συμβουλίων και άλλες τόσες νομαρχιακών.
Και τίποτα δεν έγινε.
Δεν αποκλείεται, ο Αλέξανδρος Παρίσης, σαν Δήμαρχος Κεφαλονιάς πια, να τους βάλει να βγάλουν ένα καινούργιο ψήφισμα για την μετατροπή της Γέφυρας σε Λεωφόρο.
Αν και όποτε ξεκινήσει το έργο, έχουμε μπροστά μας τουλάχιστον τρία χρόνια για να τελειώσει.
Μέχρι τότε.
Δεν τελειώνω σήμερα με όσα θυμήθηκα όλα αυτά τα τελευταία χρόνια.
Έχω κι άλλα να γράψω.
Έχουν κι άλλα όσοι συνάδελφοι πίστεψαν ότι η Γέφυρα πρέπει να αναστυλωθεί και να αναπαλαιωθεί.
Όλους όσους εγκλημάτησαν με τη συμπεριφορά τους για το μνημείο.
Και δεν αναφέρομαι για πεζοδρόμηση ή μονοδρόμηση.
Αναφέρομαι περισσότερο ότι το έργο θα μπορούσε να είχε τελειώσει σήμερα το 2011.
Αν δεν το σαμποτάριζαν επί βουλευτικής παρουσίας του Αλέξανδρου Παρίση.
Εξελίχθηκε φίλοι μου, από μια ομάδα ανθρώπων, μια συνωμοσία το έργο να μην γίνει, άνευ προηγουμένου.
Πιστεύω ότι τα κατάφεραν.
Κανείς όμως δεν δικαιώθηκε.
Όλοι μα όλοι και ιδιαίτερα η Γέφυρα….. ηττηθήκαμε.
Γεια σας.
Κι έτσι έγινε…..
Τον έγραψαν καθαρά στα παλιά τους τα παπούτσια κι αυτόν και την «αίτηση θεραπείας».
Τι κι αν πήγαν με συλλαλητήριο , με πανό και συνθήματα στο υπουργείο με επικεφαλής τότε τον ανεκδιήγητο Ζαχόπουλο.
Ο οποίος τους δέχθηκε στο γραφείο του.
Τι κι αν πήγαν στον τότε Υπουργό Πολιτισμού Αντ. Σαμαρά.
Τι κι αν έτρεξαν να επηρεάσουν γραμματείς και φαρισαίους.
Τα πάντα έκαναν.
Τίποτα.
Από μια μεριά καθόταν ο Πέτρος Αλιβιζάτος και χαμογελούσε χαιρέκακα, γιατί ήξερε ποια θα ήταν η κατάληξη.
Κανείς όμως δεν ήξερε, ότι η Γέφυρα θα κατέρρεε.
Κανείς δεν το περίμενε.
Ιδιαίτερα αυτοί που έλεγαν ότι η Γέφυρα είναι γερή.
Βέβαια, οι εγκληματικές τους ενέργειες εναντίον του μνημείου, θα γραφούν σε ιδιαίτερο άρθρο, μπορεί και ….βιβλίο.
Με στοιχεία αδιάσειστα που θα λουφάξουν όλοι τους.
Πέρσι, των Θεοφανείων «κάποιος» έδωσε εντολή η κατάδυση του σταυρού να γίνει πάνω στη Γέφυρα.
Πήρε το ρίσκο (ποιος;) για να δείξει ότι η Γέφυρα είναι γερή, κι ας είχε μεγαλώσει επικίνδυνα η τρύπα, κάνοντας μια μεγάλη σχισμή.
Ποιος έδωσε αυτή την εντολή;
Γιατί το λιμενικό και η Αστυνομία δέχθηκαν κάτι τέτοιο;
Κι αν Γέφυρα κατέρρεε (τότε) με τόσο κόσμο πάνω της, τι θα γινόταν;
Εγκληματίες από πρώτο χέρι.
Και φέτος, σε λίγες μέρες δηλαδή, το ίδιο ήθελαν να κάνουν.
Να έβαζαν τον κόσμο πάνω στη Γέφυρα για να αποδείξουν ότι είναι ….γερή.
Αλλά τα γεγονότα τους πρόλαβαν.
Δηλαδή λίγο ακόμα θα θρηνούσαμε θύματα,…
Η βλακεία σε όλο της το μεγαλείο.
Μα ποιοι μας κυβερνούν;
Έπεσε η Γέφυρα και κοτζάμ Δήμος δεν είχε πάρει χαμπάρι τίποτα.
Δεν υπήρχε ένας άνθρωπος δικός τους να τους ειδοποιήσει.
Ο Σάκης Βούτος έπαιρνε τηλέφωνα και φώναζε.
Αλλά κι άλλοι συνάδελφοι, που έτρεξαν αλλόφρονες να προλάβουν ένα καλό ρεπορτάζ, μια φωτογραφία.
Ευτυχώς που εκείνη τη στιγμή δεν ήταν ερασιτέχνες ψαράδες για να καταποντιστούν.
Ναι, φίλοι μου, άφηναν τους ψαράδες να κάθονται στο επικίνδυνο σημείο.
Κανείς δεν έδινε σημασία.
Ειλικρινά, τους μόνους που λυπάμαι είναι τους δικυκλιστές και τα ποδήλατα.
Αυτούς λυπάμαι που είναι αναγκασμένοι να κάνουν τώρα τον κύκλο.,
Αν υπήρχε σωστή διαχείριση του προβλήματος της Γέφυρας, σήμερα ίσως να ήταν μονόδρομος
Γιατί, θα το ήθελε ο λαός, όσες μελέτες κι αν θα έφτιαχναν.
Τώρα, όμως, η συμπεριφορά μιας χούφτας ανθρώπων, που εγωιστικά προσπάθησαν να επιβάλουν αλλαντάλλων
Ανέτρεψαν τα πάντα.
Ευτυχώς κάποια στιγμή, προς το τέλος της θητείας του ως Βουλευτής ο Αλέξανδρος Παρίσης, κατέφερε (έτσι είπε, γιατί εμείς ποτέ δεν μάθαμε που είναι αυτά τα λεφτά) να εγκριθούν 3 εκατομ. ευρώ.
Κάτι είναι κι αυτό.
Τελευταία στιγμή που είδε ο Αλέξανδρος ότι δεν πήγαινε άλλο, κατάλαβε ότι κάτι έπρεπε να κάνει.
Δυστυχώς όταν κατέρρευσε η Γέφυρα ήμουν στην Αθήνα.
Όταν με ειδοποίησαν οι συνάδελφοι ότι η Γέφυρα κατέρρευσε.
Ειλικρινά σας λέω, ότι σαν κινηματογραφική ταινία πέρασαν όλα από το μυαλό μου.
Εγώ και πολλοί άλλοι συνάδελφοι που πιστέψαμε στην πεζοδρόμηση, ιδιαίτερα ο Φώτης Χαλιώτης , δώσαμε πολλές μάχες.
Ο πόλεμος όμως δεν κερδήθηκε Φώτη.
Διότι, αν καταλάβατε, από τα πρωτοσέλιδα της ….πεφωτισμένης ημερήσιας εφημερίδας, συνεχίζει να μας προκαλεί.
Ιδιαίτερα με το εξώφυλλο, ότι είχε προβλέψει την ….κατάρρευση.
Μια πρωταπριλιά, που ήθελε να βάλει κάποιο πρωταπριλιάτικο θέμα.
Δημοσίευσε ότι η γέφυρα έπεσε.
Τέτοια καφρίλα εκ μέρους του εκδότη της εφημερίδας δεν έχω ξαναδεί.
Αντί να το βουλώσει και να μην προκαλεί.
Συνεχίζει, με χοντροκομμένα κείμενα να αναφέρετε για τη Γέφυρα.
Αλέξανδρε Παρίση πιστεύω να κατάλαβες το λάθος σου.
Υποστήριξες αρρωστημένες καταστάσεις.
Το μεγάλο λάθος ήταν των πολιτικών, κι όχι των Διλινάδων, των απλών ανθρώπων, που έβλεπαν τη Γέφυρα και φυσικό ήταν, να τους εξυπηρετεί, να τους περιορίζει το χρόνο προς το Αργοστόλι.
Το λάθος ήταν από την εποχή της «χρυσής» εποχής του ΠΑΣΟΚ, τότε, ο Αλέκος Καλαφάτης, δέσμιος κι αυτός σε μια χούφτα ψήφων, έθαψαν όλοι τους τη Γέφυρα.
Ο Αλέκος Καλαφάτης την έκλεινε και ο εκάστοτε διορισμένος Νομάρχης την άνοιγε.
Που δεν είχε ανάγκη τους ψήφους.
Τρελά πράγματα.
Έτσι, φτάσαμε μέχρι σήμερα, μα , δεν ξέρω, πόσες αποφάσεις δημοτικών συμβουλίων και άλλες τόσες νομαρχιακών.
Και τίποτα δεν έγινε.
Δεν αποκλείεται, ο Αλέξανδρος Παρίσης, σαν Δήμαρχος Κεφαλονιάς πια, να τους βάλει να βγάλουν ένα καινούργιο ψήφισμα για την μετατροπή της Γέφυρας σε Λεωφόρο.
Αν και όποτε ξεκινήσει το έργο, έχουμε μπροστά μας τουλάχιστον τρία χρόνια για να τελειώσει.
Μέχρι τότε.
Δεν τελειώνω σήμερα με όσα θυμήθηκα όλα αυτά τα τελευταία χρόνια.
Έχω κι άλλα να γράψω.
Έχουν κι άλλα όσοι συνάδελφοι πίστεψαν ότι η Γέφυρα πρέπει να αναστυλωθεί και να αναπαλαιωθεί.
Όλους όσους εγκλημάτησαν με τη συμπεριφορά τους για το μνημείο.
Και δεν αναφέρομαι για πεζοδρόμηση ή μονοδρόμηση.
Αναφέρομαι περισσότερο ότι το έργο θα μπορούσε να είχε τελειώσει σήμερα το 2011.
Αν δεν το σαμποτάριζαν επί βουλευτικής παρουσίας του Αλέξανδρου Παρίση.
Εξελίχθηκε φίλοι μου, από μια ομάδα ανθρώπων, μια συνωμοσία το έργο να μην γίνει, άνευ προηγουμένου.
Πιστεύω ότι τα κατάφεραν.
Κανείς όμως δεν δικαιώθηκε.
Όλοι μα όλοι και ιδιαίτερα η Γέφυρα….. ηττηθήκαμε.
Γεια σας.
