Το κείμενο που ακολουθεί είναι μέρη από την παρουσίαση του έργου της που πραγματοποιήθηκε στο Θέατρο Ληξουρίου τον Αύγουστο του 2011, με πρωτοβουλία του αντιπροέδρου της Κ.Ε.ΔΗ. ΚΕ, Γιώργο Κατσιβέλη, και ομιλητή τον Γεράσιμο Γαλανό.
Πρόκειται για μια Κεφαλλονίτισσα, γεννημένη στο χωριό Ρίφι της Παλικής μας και που προπολεμικά η πατρικής οικογένειά της εγκαταστάθηκε στην Αθήνα όπου και έκτοτε η Βενετία ζούσε εκεί.
Η Βενετία Γαβριελάτου σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Γαλλικά Κλασσικά Γράμματα. Μελέτησε τις πτυχές της Παγκόσμιας Πεζογραφίας, τους Αρχαίους Έλληνες κλασικούς και τραγικούς ποιητές.
Με όλα αυτά τα εφόδια, αλλά και με αυτά που είχε στον εσώτερο κόσμο της, με πρώτο να βλέπει τον κόσμο και τις καταστάσεις του και όχι απλώς να τον κοιτάζει, ξύπνησε μέσα της το στοιχείο της ποίησης και ασχολήθηκε με αυτόν πετυχημένα και δυναμικά.
Έτσι, εξέδωσε αρκετές ποιητικές συλλογές, που δείχνουν πέρα από τον όμορφο καλοδουλεμένο και καλοτοποθετημένο στίχο της, την ευαισθησία της, τον πλούσιο εσωτερικό της κόσμο και τον τρόπο που αυτή έβλεπε τη ζωή και την καθημερινότητα.
Ανήσυχη από τη νεαρή της ηλικία έβρισκε τόπο καταφυγή της, την ποίηση και σε αυτήν την τέχνη του λόγου, δόθηκε πραγματικά. Ωστόσο, θα πρέπει να ειπωθεί πως σε πολλούς συμβαίνει αυτό, αλλά έπειτα από δυο τρία ποιητικά μικρά ξεσπάσματα, χάνονται, ή μένουν σε αυτά χωρίς να υπάρχει συνέχεια και ποιότητα. Απεναντίας, η Βενετία Γαβριελάτου, έκανε τις στιγμές της ζωής της, ποίηση και μας έδωσε εικόνες γεωμετρημένες σε σφαίρες καθαρής ποιητικής δημιουργίας.
Πρώτη ποιητική της Συλλογή και έκδοση είναι αυτή με τον τίτλο «Ενώπιος Ενωπίω» που περιέχει ποιήματα από το 1960 έως και το 1984...
...Πολύ όμορφα, έμμετρα με καθάριο λυρισμό μας δίνει τη θέση αυτή στην δεύτερη ποιητική της Συλλογή «Λάλον Ύδωρ»
«Η ποίηση στην εποχή μας δεν περνάει,
δεν έχει δίοδο, οι θύρες του ουρανού
γι’ αυτήν κλειστές.»
Όμως εγώ δεν πίστεψα ποτέ, ποτέ
πως δεν θα κελαηδούν τα πουλιά το Μάη,
πως δεν θα υπάρχουνε πηγές λαλέουσες
πολλές και λάλον ύδωρ που θα οδεύουν
εκθαμβωτικά μέσα στο κόρφο αυτής της Γης
και μέσ’ τα καλντερίμια!!
...............................
Ακολουθά μια άλλη υπέροχη ποιητική συλλογή, με τίτλο «Από τον κύκλο των Ωρών, η οποία έλαβε και το Α΄ βραβείο του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός», το Δεκέμβριο του 2000. Η συλλογή περιέχει 18 ποιήματα που έχουν γραφεί σε διάφορες στιγμές της ζωής της ποιήτριας.
Με φιλοσοφική διάθεση, με νεανική δροσιά, με πνεύμα καθάριο και ανοιχτοσύνη τολμά η Βενετία Γαβριελάτου να ομολογεί, να παρεμβαίνει συνειδητά όπως αρμόζει στο έργο του ποιητή, που τάχτηκε να υπηρετεί τον άνθρωπο. Γίνεται φρουρός και συνάμα ελεγκτής της ένδειας του ανθρώπινου κόσμου. Μέσα από αυτούς τους άξονες αντλεί δύναμη για να μας δώσει τις ποιητικές φράσεις...
«Ξάγρυπνη φυλάω τα μάτια μου
από τη γύμνια του κόσμου
Τι απέραντος Θίασος!
Έκθαμβη Ώρα!»
Αναζητώ
την αλήθεια, την Έμπνευση,
της Δημιουργίας το Υπέρτατο Αγαθό,
το «Άριστο» στο Υπάρχω...»
Νιώθοντας δύναμη, ιδιαίτερη θα έλεγα δημιουργική σε αυτή τη συλλογή, δύναμη αντίληψης του κόσμου που μέσα στην άβλεπτη τραγικότητά του το πρόσωπό του ανθρώπινου σύμπαντος είναι πίσω από το σκληρό προσωπείο του.
«Δύο βότσαλα
στο ένα το πρόσωπό μου
στο άλλο το προσωπείο μου
Σε μια στιγμή
όλα τα βότσαλα
έγιναν πρόσωπα
και προσωπεία». ...............
Προχωρώντας στην επόμενη ποιητική Συλλογή, που έχει τίτλο «Πολιτεία του Νόστου» βλέπουμε πολλές εικόνες βιωμάτων, πόνου ψυχικού, παλέματα με το χρόνο και το χώρο και μια ατελείωτη συναισθηματική περιπλάνηση, που είναι όλα αυτά ζυμώματα της ψυχής μας, πρωτίστως της ποιήτριας.....
Περιπλανώντας στα ποιητικά δημιουργήματα της τελευταίας εκδομένης ποιητικής συλλογής της Βενετίας Γαβριελάτου που έχει τίτλο «Το πηγάδι της Σιωπής» βλέπουμε πως η ποιήτρια έχει καθαρό εξομολογητικό χαραχτήρα κάνοντας αναφορά σε όσο περασμένα την κούρασαν ή την προβλημάτισαν. Με πολύ λυρισμό και καθαρή ποίηση καταθέτει την ψυχή της, και παραλληλίζει στου κόσμου τα δεινά τα όποια βιώματα πέρασε.
Σαν θέλω να συνοψίσω με απλά λόγια, όλα τούτα που και εγώ έγινα κοινωνός μέσα από τις ποιητικές συλλογές της αγαπητής Βενετίας Γαβριελάτου... θα σας έλεγα εν ολίγοις ότι η Βενετία Γαβριελάτου, ήταν μια σπουδαία ποιήτρια, μαστόρισσα του λόγου, της καθάριας ψυχής που δε φοβόταν για τίποτε, και ήξερε να δίνει φως, ελπίδα, έρωτος ανταύγειες, ποιητικές και ρομαντικές, ονειρεύονταν έναν κόσμο συνειδητό και γαληνεμένον. Είναι μια ποιήτρια που φωνάζει πως οι ποιητές έχουν λόγο ύπαρξης και δεν τους ταιριάζει η πτώσις.!
(Οι Αληθινοί ποιητές δεν πεθαίνουν... αγαπητή στη μνήμη και στην καρδιά Βενετία)
