Το 1958 ο Γιώργος Κουρής βγάζει μια μικρή εφημερίδα στην Κεφαλονιά και μέσα σε λίγους μήνες η «Φωνή της Κεφαλονιάς» γίνεται γνωστή σε όλη τη χώρα για τη μαχητικότητα και τις αποκαλύψεις της.
Είναι πρώτη φορά στην Ιστορία του Ελληνικού Τύπου που μια μικρή επαρχιακή εφημερίδα, σπάει το μικρό χώρο που εκδίδεται και αποκτάει πανελλήνια φήμη και αναγνώριση.
Μια από τις μεγαλύτερες αποκαλύψεις ήταν η νοθεία του Χαϊδαρίου το 1961, τότε που τα… δέντρα στο Χαϊδάρι ψήφισαν ομαδικά ΕΡΕ!!!
Πέντε – έξι μήνες πριν πάει φαντάρος ο Γιώργος Κουρής καταλαβαίνοντας ότι «θα του την έχουν στημένη» , ζητά από το Υπουργείο Τύπου να βγάλει το όνομά του ο εκδότης και να βάλει το όνομα του πατέρα του.
Ο Γιώργος Κουρής νομίζοντας ότι μπορεί να ξεφύγει, πάει σε ένα συμβολαιογράφο και πουλάει την εφημερίδα στον πατέρα του, και στέλνει το συμβόλαιο στο Υπουργείο Τύπου προς έγκρισιν.
Το Υπουργείο Τύπου στις 27 Ιουλίου του 1960 με την υπ΄αρ. Φ.Υ. 75834/60 απόφασή του, απορρίπτει την πώληση και οι βουλευτές της ΕΡΕ του διαμηνύουν: «Κουρή, ή θα έρθεις μαζί μας, ή θα πάς μέσα», ενώ ο Σύλλογος των Καθηγητών της Εμπορικής Σχολής αποβάλλει για ένα χρόνο τον αδελφό του Μάκη, επειδή έγραφε στην «Φωνή της Κεφαλονιάς» και σαν μαθητής απαγορευόταν να γράφει σε εφημερίδα της τότε αντιπολίτευσης.
Μόλις πήγε φαντάρος στην Κόρινθο ο Γιώργος Κουρής το σχέδιο τέθηκε σε εφαρμογή: Τον βουτήξανε, τον έκλεισαν στο Πειθαρχείο και τον έστειλαν στο Στρατοδικείο της Αθήνας και στη συνέχεια τον «μπάρκαραν» για ένα χρόνο στη Μακρόνησο.
Το… ταξίδι είχε ξεκινήσει!
Βεβαίως στο τέλος ο Κουρής δικαιώθηκε, όπως συμβαίνει πάντα με τους ανθρώπους που ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΑΙΟ ΚΑΙ ΞΕΡΟΥΝ ΝΑ ΤΟ ΠΑΙΡΝΟΥΝ.
Διαβάστε ένα κύριο άρθρο της Εστίας της 22 Μαρτίου του 1961 που τότε πολεμούσε τον Καραμανλισμό, και δείχνει σε όλο το μεγαλείο του την «ΑΤΙΜΙΑ» που είχε στηθεί και τότε στον Γιώργο Κουρή:
«ΤΟ ΠΡΩΤΟΝ ΘΕΜΑ
Είς το Στρατοδικείον δικάζεται αύριον δια παραβάσεις του περί Τύπου νόμου και δια… 17ήν φοράν (!) ο νεαρός και εθνικόφρων εκδότης της εφημερίδος «Φωνή της Κεφαλλονιάς», η οποία, ως αντιπολιτευομένη, ευρίσκεται υπό τα συνεχή πυρά των Χαμίτ της Ευνοιοκρατίας. Και ιδού το ιστορικόν της εκπληκτικής αυτής δίκης, ως αναφέρεται εις τας πρωϊνάς εφημερίδας:
«Ούτος δικάζεται εις το στρατοδικείον δια «περιύβρισιν της αρχής», ύβρισε π.χ. τον κ. Τσάτσον ο οποίος… δεν έχει συνηθίσει να υβρίζεται… διότι υπηρετών ως στρατιώτης, εξακολουθεί να θεωρήται υπεύθυνος της εν λόγω εφημερίδος κατόπιν της αρνήσεως του υφυπουργείου Τύπου να αναγνωρίση την μεταβίβασιν της εφημερίδος εις τον πατέρα του, την οποίαν επραγματοποίησεν ο κατηγορούμενος όταν προ 23 μηνών εκλήθη εις τας τάξεις του στρατού. Το υφυπουργείον Τύπου ηρνήθη να αναγνωρίση την μεταβίβασιν δια να αναγκασθή η εφημερίς, να διακόψη την έκδοσίν της, εφ΄όσον ο εκδότης της, ως στρατιώτης, θα είναι εύκολον να σύρεται εις το στρατοδικείον δια κάθε αντικυβερνητικόν σχόλιον».
Πρέπει, λοιπόν, να ομολογηθή ότι ατιμοτέραν επινόησιν δια την βιαίαν διακοπήν της εκδόσεως μιας εφημερίδας δεν αναφέρει η ιστορία των, καθ΄όλον τον΄κόσμο και καθ΄όλας τας εποχάς, διωκτών της ελευθερίας του Τύπου.
Στρατεύεται ο εκδότης μιας εφημερίδος, απαγορεύεται από τους δεσμοφύλακας του υπουργείου Τύπου η μεταβίβασις της ιδιοκτησίας και ή ο στρατιώτης δικάζεται 17 φοράς και φυλακίζεται αδιακόπως σχεδόν ή η εφημερίς – η οποία, σημειωτέον, εκδίδεται εις Κεφαλληνίας, ενώ αυτός υπηρετεί εις το άλλο άκρον της Ελλάδος και είναι αδύνατον να θεωρηθή ως υπεύθυνος δια τα όσα δημοσιεύονται – διακόπτει, επί τέλους, την έκδοσίν της!
Αυτή, λοιπόν, η υπόθεσις, η αποδεικνύουσα ότι, προκειμένου να επιτύχη του σκοπού της, η Καραμανλική φαυλοκρατία προ ουδεμιάς αναισχυντίας ορρωδεί, θα πρέπει να αποτελέση το «άλφα» πάσης συζητήσεως περί εκλογικού νόμου. Καταντά, πράγματι, αστείον να γίνεται λόγος περί αυτού ή εκείνου του εκλογικού συστήματος και να τίθεταικ εις δευτερεύουσαν μοίραν το γεγονός, ότι θα διεξαχθούν αι εκλογαί υπό τρομοκρατικόν καθεστώς προκειμένου περί του αντικυβερνητικού Τύπου. Βεβαίως δε, το ζήτημα πρέπει να τεθή, από τούδε, παρ΄ολοκλήρου της Αντιπολιτεύσεως, με την αξίωσιν της αμέσου αποκαταστάσεως πλήρους της ελευθεροτυπίας, καταργουμένων των Χαμιτικών δικαιωμάτων, τα οποία, αυθαιρέτως και αντισυνταγματικώς, ασκεί το υπουργείον Τύπου».
Τελικά δικαιώθηκε πανηγυρικά και η «ΕΣΤΙΑ» που ζητούσε να γίνει άμεση αποκατάσταση της Ελευθεροτυπίας στη χώρα πριν τις εκλογές, οι οποίες τελικά έγιναν τον Οκτώβρη του 1961 και τις «κέρδισε» ο Κωνσταντίνος Καραμανλής με τη γνωστή «βία και νωθεία», όπως έμεινε στην Ιστορία.
Τι έγραφε η "Αυγή" εδώ και 52 χρόνια για τον Γιώργο Κουρή
Δημοσιεύτηκε εδώ και 52 χρόνια, την ίδια μέρα που η σοβαρή και έγκυρη Εστία, με διευθυντή τον Κύρο Κύρου, έγραφε σχολιάζοντας τον απηνή διωγμό του Γ. Κουρή από την τότε κυβέρνηση της ΕΡΕ, χρησιμοποιώντας την πολιτική και στρατιωτική δικαιοσύνη για να κλείσει τη μικρή και ανεξάρτητη εφημερίδα «ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑΣ».
Τα εξής συγκλονιστικά: «πρέπει λοίπον να ομολογηθεί ότι ατιμώτερα επινόησις για την βιαίαν διακοπήν της Εκδόσεως μιας εφημερίδας δεν αναφέρει η ιστορία καθ’ όλον τον κόσμον και καθ’ όλας τας εποχάς διωκτών της ελευθερίας του Τύπου».
Διαβάστε τί έγραφε η ιστορική Αυγή στις 22/3/61:
ΑΥΓΗ
22/3/61
Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΕΠΙ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ
"Η δικτατορία επί του τύπου, την οποία ασκεί το ομώνυμο υφυπουργείο κάθεται σήμερα στο εδώλιο του Διαρκούς Στρατοδικείου Αθηνών. Βεβαίως, στο εδώλιο κάθεται ο εκδότης της εφημερίδας «Φωνή της Κεφαλονιάς» για δέκατη έβδομη φορά!. Αλλά η περίπτωσις του θέτει επί τάπητος με την μεγαλύτερη οξύτητα το θέμα των αντισυνταγματικών, δικτατορικών «δικαιωμάτων», τα οποία ασκεί το καραμανλικό υφυπουργείο το οποίο έφθασε στο σημείο να αρνηθή να αναγνωρίση την μεταβίβασι της εφημερίδος στον πατέρα του εκδότου, όταν ο τελευταίος εστρατεύθη.
Έτσι το υφυπουργείο έθεσε τον στρατιώτη – εκδότη μπροστά στο δίλημμα ή να σύρεται στο εδώλιο του Στρατοδικείου ή να διακόψη την έκδοσι της εφημερίδος του. Ο νεαρός εκδότης όμως δεν έκαμε στους καραμανλικούς την χάρι να κλείση την εφημερίδα του καίτοι υπηρετεί μακρυά από την Κεφαλονιά. Η σημερινή δίκη θα δώση την ευκαιρία στην κοινή γνώμη να αντιληφθή με τον εναργέστερο τρόπο το είδος της ελευθεροτυπίας, που υπάρχει στην Ελλάδα - της ελευθεροτυπίας του Γ’ Ψηφίσματος και της σουλτανικής επιτροπής του υφυπουργείου Τύπου απο την οποία εξαρτάται η έκδοσις των εφημερίδων. Και η κοινή γνώμη θα καταδικάση την κυβέρνησι και το υφυπουργείο της, που ένας πρώην βασιλικός επίτροπος εκτάκτου Στρατοδικείου δεν διστάζει να το χαρακτηρίζη κάθε τόσο δημοσία με την κολακευτικώτατη έκφρασι:
«...Υφυπουργείον Τύπου (γράφε Γκαίμπελς)»!"
