Βικέντιος Δαμοδός, Φιλόσοφος
Ο Βικέντιος Δαμοδός γεννήθηκε το 1700 στα Χαβριάτα του Ληξουρίου και ήταν γόνος αριστοκρατικής οικογένειας. Ο πατέρας του λεγόταν Φραγκίσκος και ανήκε στην τάξη των ευγενών και η μητέρα του Φιλανδρία, ήταν κόρη ιερέα. Το 1713 πήγε στην Βενετία όπου παρακολούθησε το Φλαγγινιανό Φροντιστήριο της ελληνικής παροικίας. Το 1721 βρισκόταν στο πανεπιστήμιο της Πάδοβα και έλαβε διδακτορικό δίπλωμα στο αστικό και το κανονικό δίκαιο, πιθανότατα δίχως να χρειαστεί να παρακολουθήσει τα μαθήματα.
Αφού ασχολήθηκε με την δικηγορία για ένα μικρό χρονικό διάστημα, επέστρεψε στην Κεφαλονιά και ίδρυσε το 1723 μια φιλοσοφική και θεολογική σχολή στο χωριό του, η οποία σύντομα απέκτησε διεθνή φήμη. Η σπουδαιότητα της ύπαρξης μιας τέτοιας σχολής στην Ελλάδα εκείνη την εποχή (18ος αιώνας) ήταν μεγάλη, καθώς ο Δαμοδός εισήγαγε τα σύγχρονα φιλοσοφικά ευρωπαϊκά ρεύματα. Σπουδαίο όμως ήταν και το εκπαιδευτικό έργο του Δαμοδού, ο οποίος είχε μεγάλο ενδιαφέρον για την ολοκληρωμένη εκπαίδευση των μαθητών του. Μερικοί από τους διασημότερους φοιτητές της σχολής ήταν ο Νικόλαος Μαυροειδής, ο Νικόδημος Καρούσος, ο Αγάπιος Λοβέρδος, ο Ζώσιμος Περιστιάνος, ο Μιχαήλ Φραντζής, ο Αντώνιος Μοσχόπουλος, και πιθανώς ο Ευγένιος Βούλγαρης.
Ο Δαμοδός υπήρξε επίσης δραστήριος συγγραφέας. Έχουν διασωθεί πάνω από 140 χειρόγραφά του σε διάφορες βιβλιοθήκες, πράγμα που μαρτυρά την ευρεία απήχησή του, τα οποία δυστυχώς μένουν στην πλειοψηφία τους ανέκδοτα. Τα φιλοσοφικά του έργα αφορούν κυρίως σε ερμηνευτικές και κριτικές προσεγγίσεις του έργου του Αριστοτέλη, αλλά και σύγχρονων φιλοσόφων όπως ο Καρτέσιος. Μια άλλη καινοτομία του μεγάλου δασκάλου και φιλοσόφου, ήταν η χρήση μια συγκριτικά απλής γλώσσας δίχως ιταλισμούς και κατανοητής από όλους, πράγμα ιδιαίτερα ασυνήθιστο για την εποχή. Ο Βικέντιος Δαμοδός πέθανε στο χωρίο του τα Χαβριάτα γύρω στο 1752, έχοντας προλάβει να μεταδώσει το πνεύμα του Διαφωτισμού
