ΚΑΠΟΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΛΟΓΙΑ (τα ψεύτικα, τα μεγάλα)

Δεν νομίζω να βρεθεί κάποιος ο οποίος να έχει αντίθετη γνώμη
και να μην συμφωνεί με τις απόψεις, του κ. Τσίπρα, του κ. Σαμαρά, του κ. Βενιζέλου κλπ., αναφορικά με τις δυσκολίες που περνά η πατρίδα μας
Υπερθεματίζω και εγώ.

Συμφωνώ ότι όλοι οι προηγούμενοι κυβερνώντες (πράσινοι, μπλέ, κόκκινοι) μαζί με τους παρατρεχάμενούς τους οδήγησαν την χώρα σε αυτή την κατάντια (γιατί για κατάντια πρόκειται όταν βλέπεις ανθρώπους να προσπαθούν να ζήσουν με 250-300 ευρώ, ανθρώπους που τρέχουν από κάδο σκουπιδιών σε εκκλησία για να βρουν να φάνε).

Οι πολιτικοί αυτοί κατάφεραν να μας πουν ότι μια χώρα, η Ελλάδα, χωρίς κάποια ουσιαστική οργάνωση των βασικών τις δομών, είναι τόσο πλούσια ώστε εμείς οι Έλληνες δικαιούμαστε τα περισσότερα με την μικρότερη προσπάθεια. Μπορούμε να έχουμε τα περισσότερα (πανάκριβα αυτοκίνητα, εξοχικό, γυναίκα, γκόμενα, κ.ο.κ.) δουλεύοντας λιγότερο.

Και για να μην χαρακτηριστώ ανθέλληνας θα θυμίσω σε όλους μας την ταλαιπωρία που τραβούσαμε στις συναλλαγές με το δημόσιο, θα θυμίσω τα γραφεία με τις γεμάτες - άδειες καρέκλες όταν πήγαινες για κάποια υπόθεσή σου μετά τις 12 το μεσημέρι (είναι γνωστό το τρικ της απουσίας από την εργασία με την χρήση δίωρης άδειας με την υπογραφή του προϊστάμενου), θα θυμίσω τους ατέλειωτους διορισμούς στο δημόσιο, σε σημείο τέτοιο που οι καρέκλες δεν έφθαναν, θα θυμίσω την γραφειοκρατία με τα δικαιολογητικά που ζητούσαν τα πιο απίθανα χαρτιά για να ανοίξεις μια επιχείρηση που τελικά κατέληγες να λαδώσεις γιατί διαφορετικά δεν θα τελείωνες εάν δεν έδινες αποτύπωμα DNA, θα θυμίσω τους αποκλεισμούς των εθνικών οδών από τους αγρότες, οι οποίοι δεν είχαν πάρει τις αποζημιώσεις που ήθελαν, θα θυμίσω τις επιδοτήσεις για να φυτέψουν κάποιο προϊόν, τις επιδοτήσεις για να καταστρέψουν το ίδιο προϊόν, θα θυμίσω τους ελέγχους για τις επιδοτήσεις που δίνονταν, χωρίς κανένα έλεγχο, και κατέληγαν να γίνουν πολυτελή αυτοκίνητα αντί για τρακτέρ (αλήθεια που βρίσκονται αυτοί οι κόκκινοι, γαλάζιοι, πράσινοι εθνοπατέρες που έμπαιναν μπροστά στα τρακτέρ και έκλειναν τις εθνικές οδούς), θα θυμίσω τους συνταξιούχους ετών 45, θα θυμίσω ότι δεν έβρισκες έλληνα να δουλεύει εργάτης στα χωράφια ή στις οικοδομές, θα θυμίσω την τουριστική πολιτική που βασιζόταν στην ελληνική φιλοξενία και στα room to let και για να πετύχεις το δωμάτιο που είχες νοικιάσει από το τουριστικό γραφείο (με συγκεκριμένες προδιαγραφές) θα έπρεπε πρώτα να είχες κερδίσει το εθνικό λαχείο, θα θυμίσω το κάθε λογίς δάνειο (εκλογοδάνεια, διακοποδάνεια) που έδιναν οι τράπεζες (αυτές οι τράπεζες οι οποίες θα ξαναπάρουν χρήματα, μέσω μνημονίου Β για να συνεχίσουν να μας πίνουν το αίμα, τα οποία εμείς πάλι θα πληρώσουμε, δηλ και θα τις πληρώσουμε τα δάνεια που πήραμε και θα τις πληρώσουμε για να συνεχίσουν να υπάρχουν ώστε να τις ξοφλήσουμε).

Πώς είναι δυνατό να χρωστάς (δάνεια, επιταγές, εφορία, κλπ) και να συνεχίζεις να μην ελέγχεσαι. Πως είναι δυνατό να μην μπορεί η μία δημόσια υπηρεσία να γνωρίζει ότι χρωστάς σε άλλη δημόσια υπηρεσία. Πως είναι δυνατό να σου χρωστά το κράτος και να στιγματίζεσαι σαν φοροφυγάς γιατί δεν σε πλήρωσε το κράτος όταν έπρεπε ώστε να είσαι και εσύ εντάξει στις υποχρεώσεις σου. Πως είναι δυνατό το κράτος να σε αναγκάζει (υπογράφοντας και χαρτί μη περεταίρω δικαστικών διεκδικήσεων) να αποδεχθείς κούρεμα σε αυτά που σου χρωστά (αμοιβές ιδιωτών ιατρών από τα ασφαλιστικά ταμεία πχ ΟΠΑΔ) και να μην δέχεται κούρεμα σε αυτά που του χρωστάς, αλλά να πρέπει να προσφύγεις στα δικαστήρια για να γίνει (όταν γίνει μετά από αρκετό χρονικό διάστημα ).

Θα σημειώσω εδώ, αναφορικά με τις τράπεζες, κάτι που διάβασα στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ (20/09/2012) και αφορά το δόγμα – αρχή του ΑΠΕΧΘΟΥΣ ΧΡΕΟΥΣ, δηλ.

"αν μια δεσποτική εξουσία συνάψει ένα χρέος για να ενισχύσει το δεσποτικό καθεστώς της και να καταπιέσει τον πληθυσμό που την μάχεται, αυτό το χρέος είναι απεχθές για τον πληθυσμό του κράτους. Δεν είναι συνεπώς υποχρεωτικό για το έθνος: είναι ένα χρέος καθεστώτος, χρέος προσωπικό της εξουσίας που το συνήψε και κατά συνέπεια εκπίπτει με την πτώση της εξουσίας" (Αλεξάντερ Ναούμ Σάκ, πρώην υπουργός του τσάρου Νικολάου Β΄ και καθηγητής Δικαίου στο Παρίσι, 1927).

Νομίζω ότι είναι πολύ καλή ιδέα.

Μήπως όμως εκτός από τα ευχολόγια, γιατί σαν τέτοια ακούγονται, θα πρέπει να δούμε και το πώς θα γίνουν αυτά? Δηλαδή πως θα καταφέρουμε να ανταπεξέλθουμε στις καθημερινές μας ανάγκες και παράλληλα θα διατηρήσουμε την εθνική μας κυριαρχία, μην πληρώνοντας ή παγώνοντας τα δάνεια που πήραμε μέσω των μνημονίων? Πώς θα καταφέρουμε να οργανώσουμε αυτό το ρημάδι το κράτος ΕΜΕΙΣ και να μην αφήνουμε ΚΑΝΕΝΑ ΓΕΡΜΑΝΟ, ΓΑΛΛΟ, ΑΓΓΛΟ,κλπ να μας λέει τι , πώς και πότε θα το κάνουμε?.

Ποιες είναι οι ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ ενέργειες που πρέπει να κάνουμε για να το καταφέρουμε αυτό. Όχι γενικότητες αλλά ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ βήματα. Δεν είναι εποχές για ευχολόγια και ψεύτικες υποσχέσεις (θα ξαναπροσλάβουμε αυτούς που απολύονται). Και δυστυχώς όλοι μιλούν με ευχολόγια και κατηγορίες για τους προηγούμενους.

Επιπλέον θα πρέπει να ξέρουν οι πολιτικοί μας, και να το καταλάβουν καλά αυτό, ότι ΚΑΝΕΝΑΣ τους δεν έχει έρθει με παρθενογένεση σε αυτή την ζωή. ΟΛΟΙ έχουμε ένα παρελθόν.

Οι δύσκολες στιγμές που περνάμε, δυστυχώς για αυτούς, δεν μας έχει μειώσει την μνήμη.

Αξίζουμε κάτι καλύτερο κ. Τσίπρα, κ. Σαμαρά, κ. Βενιζέλο, κ. Κουβέλη και λοιποί εθνοσωτήρες, και να είστε σίγουροι ότι θα το καταφέρουμε.

Υ.Γ. Οι ακρότητες σε μια δημοκρατία δεν αντιμετωπίζονται με απαγορεύσεις και αποκλεισμούς. Οι ενέργειες αυτές ανήκουν σε άλλα καθεστώτα. Η βία δεν αντιμετωπίζεται με βία γιατί φέρνει θρήνο με την θυσία στο βωμό της αθώων ανθρώπων.

Η επίλυση των προβλημάτων που απασχολούν τον λαό είναι η πραγματικά ριζική αντιμετώπιση των ακροτήτων (δεξιών και αριστερών).

Η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα.

Διονύσιος – Χαράλαμπος Αντωνάτος
Καρδιολόγος