Καλή χρονιά σε όλους. Υγεία, δύναμη και μία συμβουλή-ευχή: Να μην ανατινάξουμε, ως αιώνιοι αυτοκαταστροφικοί έλληνες, όσα απέμειναν από τους δημοκρατικούς θεσμούς και από μία τραυματισμένη πραγματικά κοινωνία.
Άρθρο του Γιώργου Τράγκα
Στις 25 Ιανουαρίου 2015 δεν έχουμε απλά εκλογές. Έχουμε την «μητέρα των πολιτικών μαχών» . Για πρώτη φορά στη ιστορία της μεταπολίτευσης συγκρούονται τόσο πολύ δύο καθοριστικά αντίθετες ιδεολογίες. Συγκρούεται η Φιλελεύθερη ιδεολογία με την Ριζοσπαστική –Κομμουνιστική Αριστερά. Με λίγα λόγια και χωρίς αυταπάτες και περιστροφές, η Δεξιά παράταξη με την Αριστερά.
Όποιος πιστεύει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα νέο μεταλλαγμένο ΠΑΣΟΚ που θα αγκαλιάσει από την επόμενη μέρα των εκλογών την αστική κοινωνία και θα παίξει μαζί της με δημοκρατικούς και δίκαιους κανόνες πολιτικής συμβίωσης πλανάται πλάνην οικτράν. Όποιοι πιστεύουν ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ θα έρθει στην εξουσία και θα αφήσει να παίζεται το πολιτικό παιχνίδι με τους ίδιους μέχρι σήμερα κανόνες και το ίδιο πάρε δώσε με τους ομίλους και τους οικονομικούς παράγοντες είναι… μακριά και πολύ νυχτωμένοι!
Μία κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ (και δεν το κρύβουν πολλά από τα στελέχη του κόμματος) θα επιβάλλει από την πρώτη στιγμή μία μαρξιστική-κομμουνιστική λογική, τόσο στην οικονομία όσο και στα δημόσια πράγματα του τόπου. Στις τράπεζες, στα ΜΜΕ στη φορολογική πολιτική. Όλη η αστική κοινωνία θα νιώσει στο πετσί της την άποψη της ριζοσπαστικής Αριστεράς ότι οι οικονομικά ισχυροί, οι επώνυμοι και γενικά οι έχοντες ευθύνονται για όσα συνέβησαν στη χώρα τα 5 τελευταία χρόνια και ως εκ τούτου είναι υποχρεωμένοι να καταβάλλουν το αναγκαίο οικονομικό τίμημα, όχι μόνο ως δίκαια αναλογία επί των βαρών του κράτους, αλλά και ως «τιμωρία» για τα δεινά που υπέστησαν τα ασθενέστερα οικονομικά στρώματα του ελληνικού λαού.
Είναι αφελής όποιος πιστεύει, ότι ο κ. Τσίπρας και οι μαρξιστές σύντροφοι του θα εφαρμόσουν μία πολιτική «τύπου Ολάντ» που απλά θα μεταφέρει περισσότερα βάρη σε κάποια ισχυρά εισοδήματα. Αυτά που θέλουν να φέρουν στη ζωή μας, θα τα νομοθετήσουν από την επόμενη μέρα των εκλογών , με άμεσο αποτέλεσμα την περαιτέρω ποινικοποίηση της κοινωνικής και πολιτικής ατμόσφαιρας.
Αυτή τη φορά ουδείς φιλελεύθερος, κεντρώος, κεντροδεξιός, ή Δεξιός, δεν μπορεί να πει «δεν ήξερα, ή δεν έβλεπα». Αυτή τη φορά κανείς δεν μπορεί να πει «ήθελα να τον δοκιμάσω και αυτόν», ή «ήθελα να τιμωρήσω το Σαμαρά ή το Βενιζέλο». Αυτή τη φορά κανένας δεν μπορεί να λιποτακτήσει χωρίς να πάρει ο ίδιος για τον εαυτό του και την οικογένεια του το μερίδιο ευθύνης που του αναλογεί για ό,τι συμβεί στην πατρίδα. Ούτε θα αποτελέσει δικαιολογία να πει: «είμαι αντιμνημονιακός» ή «προτίμησα να διαμαρτυρηθώ ψηφίζοντας ΑΝΕΛ ή Χρυσή Αυγή, ή άλλα κομματίδια». Οι ψήφοι στους ΑΝΕΛ (που δημοσκοπικά τουλάχιστον δεν φαίνεται να εισέρχονται στη Βουλή), είναι ψήφοι ενίσχυσης και υποστήριξης της Κομμουνιστικής Αριστεράς, που αφού έπαιξαν και γέλασαν με τον ανύπαρκτο πολιτικά κ. Κουβέλη, αναμένεται να καγχάσουν τώρα και με τον κ. Καμμένο ο οποίος τους βοήθησε όσο κανείς άλλος στην προώθηση των σχεδίων τους.
Και ας μην νομίζουν ορισμένα «χρυσά πορτοφόλια» της Αθήνας ότι «τα έχουν βρει ήδη με το ΣΥΡΙΖΑ» και άρα θα μείνουν «εκτός» και στο «απυρόβλητο» της επερχόμενης πολιτικής του. Αν έρθει στην εξουσία θα δούνε τα… δόντια του και θα πληρώνουν καθημερινά «λύτρα» για να… διασχίσουν το δάσος του Σέργουντ. Αυτή τη φορά βέβαια στο δάσος δεν θα βρίσκεται ο Ρομπέν των Δασών, ο μοναχός Τακ και η Ρεβέκκα, θα είναι άλλα τα… παιδιά του δάσους. Άλλωστε ήδη εξαγγέλλονται εξεταστικές επιτροπές, πολιτικές δίκες, αλλά και άγριο κυνηγητό των επιχειρηματιών. Αντιλαμβάνεται κανείς σε ποια κατάσταση θα οδηγηθεί η εναπομείνασα πραγματική οικονομία της χώρας.
Εκείνοι που φαίνονται φαιδροί και κοντόφθαλμοί είναι αυτοί που στοιχίζονται γύρω από το ΣΥΡΙΖΑ είτε από προσωπικό συμφέρον είτε από φόβο, είτε επειδή πιστεύουν ότι θα επιστρέψουμε στη δραχμή και θα πάρουν πίσω απολεσθέντα περιουσιακά στοιχεία, είτε γιατί πιστεύουν ότι θα μπουν στις «δουλειές» που θα μοιράσει ο κ. Τσίπρας και η κυβέρνηση του.
Κανείς δεν έχει καταλάβει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν γουστάρει κανέναν. Ούτε απ’ αυτούς που ήδη τον αγκαλιάζουν και φωτογραφίζονται μαζί με την ηγεσία του, ούτε απ΄ αυτούς που είναι απέναντι του. Γιατί απλούστατα τους χωρίζει ιδεολογική άβυσσος.
Και να θυμάστε ότι η ψήφος διαμαρτυρίας αυτή τη φορά δεν είναι ανέξοδη. Μπορεί να οδηγήσει την πατρίδα σε περιπέτειες, σε πολιτική άβυσσο με απροσδιόριστες παρενέργειες και λίαν πιθανή μία έξοδο από το ευρώ. Και μία απομονωμένη Ελλάδα έχει επισφαλή σύνορα. Ο νοών… νοείτω.
