ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ 25Η MAΡTIOY 1821

Στην  επέτειο της  25^ης  Μαρτίου  1821

 

                Προσκύνημα

Σ’  έψαχνα στα  βουνά, στα λαγκάδια

και στα κελιά τα υγρά.

Χάθηκαν τα ίχνη σου μέσα στον χρόνο

σβήστηκαν τ’  αχνάρια σου πάνω στις  πέτρες,

χορτάριασαν τα μονοπάτια, που ροβολούσες.

Η τελευταία φορά που άκουσα για σένα

ήταν στ’    Aνάπλι.

Φοβισμένα  χείλη  κρυφομιλούσαν

κάποια δάχτυλα δείχνανε  το Παλαμήδι.

Ο Χρόνος  σταμάτησε εκεί μέσα!

Ξέχασε να σε μετρά.

Ξέχασε ο ήλιος να σε φωτίζει.

Ξέχασαν οι δάσκαλοι να σε αναφέρουν στα σχολειά.

Ξέχασαν οι παπάδες να σε μνημονεύουν  τις  εκκλησιές.

Άφαντος  έγινες.

Και χθες, έτσι  απροσδόκητα κι όλως  τυχαία

σκόνταψα πάνω στο χορταριασμένο μνήμα σου.

Ξεχασμένο από το χρόνο.

Ξεχασμένο από τους Έλληνες.

Ξεχασμένο σ’ απόμερη γωνιά  του Α΄ νεκροταφείου.

Συγνώμη  για την εγκατάλειψη.

Ήλθα για ένα προσκύνημα

στο χορταριασμένο  μνήμα σου,

 γέροντα  του Μοριά.

Καπετά  Γιώργος  Σπηλιώτης

Κώστα Μιχ. Σταμάτη
Υπ/ρχος Λ.Σ. ε.α.

Ήθελα νά’ μουν σταυραετός, να πέταγα τ’ αψήλου
ν’ αγνάντευαν τη λεβεντιά του θείου Εικοσιένα,
να πολεμά στα διάσελα, να υψώνει τις σημαίες
εμπρός στα στίφη της Τουρκιάς και στους τζοχανταρέους.
Τα καριοφίλια ν’ άκουγα και τη σκουή του κλέφτη.
Ν’αντάμωνα το Θοδωρή το Γέρο του Μωρέα
να μάχεται συντροφιαστά με Λόντο, Μακρυγιάννη,
Ανδρούτσο και Πετιμεζά κι όλους τους καπετάνιους…
Νά’ νιωθα την ανάσα τους να καίει, σαν το καμίνι
και ν’ άκουγα της λευτεριάς τραγούδι της ψυχής τους.
Νά’ τρεχα πίσω τους κι εγώ στις νίκες στο Βαλτέτσι,
στους Μύλους, στα Βασιλικά, πέρα στα Δερβενάκια
και νά’ μπαινα στην Τρίπολη αντάμα με τον Δούνια
και ν’ άνοιγα τις πύλες της, μέσα να μπουν οι κλέφτες.

Αθήνα 22 Μαρτίου 2015.