Έτσι η Ελλάδα που πάντοτε υπήρξε η πηγή των φώτων και του πολιτισμού, κατάντησε να βρίσκεται στο πιο χαμηλό επίπεδο οικονομικής ,κοινωνικής και εκπολιτιστικής ανάπτυξης, όχι μόνο έναντι των λαών της Ευρώπης αλλά και των Βαλκανίων.>>
Πότε ειπώθηκε αυτό? Πριν από ένα χρόνο? Ένα μήνα? Ή μόλις σήμερα το πρωί?
Όχι δεν λέχτηκε σήμερα το πρωί αλλά πριν από 71 ολόκληρα χρόνια τον Οκτώβρη του 44 από τον Άρη στη Λαμία.
Μέσα σε αυτά τα 71 χρόνια που μας χωρίζουν από εκείνη την ιστορική στιγμή, τι θα απαντούσαμε εάν μας τίθετο η ερώτηση εάν άλλαξε κάτι προς το θετικότερο για το λαό από εκείνη τη στιγμή την μακρινή?
Απαντάμε:τίποτα καλό για εμάς.
Στρατιές φτωχών που γίνονται φτωχότεροι και περισσότεροι.
Πλούσιοι που γίνονται πλουσιότεροι και λιγότεροι.
Εργασιακά δικαιώματα που κατακτήθηκαν με αγώνες αίμα και ρετσινόλαδο διαγράφτηκαν μέσα σε 5 λεπτά.
Η εθνική κυριαρχία μέσα σε άλλα 5 λεπτά εκχωρήθηκε εξ ολοκλήρου πια, σε χώρες δανείστριες -βαμπίρ δυσβάστακτου χρέους.
Στρατιά ολόκληρη των νιάτων της χώρας αναγκάστηκε να αιμοδοτήσει εργασιακά τα σκλαβοπάζαρα της Ευρώπης.
Ένας ολόκληρος λαός εξαθλιώθηκε, εκφοβίστηκε, υβρίστηκε και λοιδορήθηκε και ως είθισται σε αυτές τις περιπτώσεις του κρέμασαν και μια ωραία ταμπέλα του αιωνίου τεμπέλη και νταβατζή, που ζει εις βάρος των άλλων λαών.
Οι εργαζόμενοι στην υγεία , μέσα από εξαιρετικά δύσκολες και επικίνδυνες συνθήκες, πάντα και τώρα ,δίνουμε τους δικούς μας αγώνες ,μαζί και με τους υπόλοιπους εργαζόμενους,διεκδικώντας πρώτα από όλα δημόσια και δωρεάν υγεία για όλους ΜΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ,και κατ' επέκταση δικαίωμα όλων στη ζωή, με μόνη προϋπόθεση την απόλυτη αξιοπρέπεια.
Αξίζει να τονίσουμε ότι κάθε χρόνο καταγράφονται 2 εκατομμύρια θάνατοι στον κόσμο που σχετίζονται με την εργασία αν και ο αριθμός μάλλον υπολείπεται της πραγματικότητας λόγο μη δήλωσης χιλιάδων άλλων εργατικών εγκλημάτων.
Η κάθε επέτειος έχει και ονοματεπώνυμο και η σημερινή έχει το όνομα όλων εκείνων που έδωσαν τη ζωή τους για ελευθερία , δικαιοσύνη ,ισότητα και εργασιακό δικαίωμα για όλους..
Μ' αυτό το σκεπτικό δεν είναι δυνατόν να μην αναφερθούμε και στον Χριστόφορο Παπανικολάτο ΠΡΟΕΔΡΟ του Εργατικού Κέντρου Κεφαλονιάς και Ιθάκης το 1944 ο οποίος δολοφονήθηκε στις 12 Ιουνίου του 44 από τον προδότη Ζήσιμο Κουτροκόη .
Τιμή και δόξα σε αυτούς που αγωνίστηκαν και έδωσαν τη ζωή τους για έναν δίκαιο και καλύτερο κόσμο.
Κάθε Πρωτομαγιά βρισκόμαστε εδώ για να ανανεώσουμε την υπόσχεσή μας σε αυτούς ότι συνεχίζουμε τον Αγώνα.
