ήταν κι οι θεατές εχθές στο Δημοτικό Θέατρο Αργοστολίου σε
μια συναυλία που σίγουρα άξιζε να την παρακολουθήσουν περισσότεροι.
μια συναυλία που σίγουρα άξιζε να την παρακολουθήσουν περισσότεροι.
Δεν ήταν μόνο ότι είναι ελάχιστες οι φορές που στον Κέφαλο ακούμε ροκ μουσική και μάλιστα καλοπαιγμένη, είναι ότι πραγματικά η παραγωγή άξιζε ένα γεμάτο θέατρο.
Οι μουσικοί ήταν εξαιρετικοί, το σμίξιμο των εγχόρδων, των πνευστών και του ροκ συγκροτήματος είχε πραγματικά ενδιαφέρον, τα τραγούδια ήταν υπέροχα και έμοιαζαν σαν μια ανθολογία της κλασσικής ροκ ενώ οι πινελιές κλασσικής μουσικής πρόσθεταν πόντους στην όλη παραγωγή.
Ξεκινώντας με την εμβληματική εισαγωγή από την Eleanor Rigby των θρυλικών «σκαθαριών» και περνώντας από τον Verdi στους Deep Purple και από τον Springsteen στους... Τρεις κι ο Κούκος (ναι είχαν και δικά τους τραγούδια στο πρόγραμμα) έκαναν όλο και πιο έντονη την αίσθηση ότι η συναυλία έπρεπε να είχε εντελώς διαφορετική αντιμετώπιση, τουλάχιστον από πλευράς προώθησης.
Δεν ξέρουμε ποιος φταίει περισσότερο, ο Δήμος και η Περιφέρεια που δεν διαφήμισαν όσο έπρεπε τη συναυλία ή ο κόσμος που αρνήθηκε να δώσει το παρόν.
Δεν μπορούμε πάντως να μην σχολιάσουμε το ότι ενώ το φεστιβάλ Seven, στα πλαίσια του οποίου δημιουργήθηκε αυτή η παραγωγή χρηματοδοτήθηκε από την Περιφέρεια Ιονίων Νήσων και ενώ την υποστήριξη αλλά και την παραχώρηση του Θεάτρου ανέλαβε ο Δήμος Κεφαλονιάς και η ΚΕΔΗΚΕ, δεν είδαμε κανέναν υπεύθυνο ή εκπρόσωπο των τριών θεσμικών οργάνων ανάμεσα στους λίγους... ηρωικούς τελικά θεατές που παρακολούθησαν τη συναυλία.
Αν κάτι δίνει ακόμη μεγαλύτερη σημασία στην προσπάθεια των τριών συγκροτημάτων που έπαιξαν μαζί σ' αυτό το πολύ όμορφο project είναι ότι, παρ' ότι βρέθηκαν μπροστά σε ένα άδειο θέατρο (9:30 που ξεκίναγε η συναυλία είναι ζήτημα να είχαν έρθει 10-15 άτομα, εκτός από τους τεχνικούς, τους συνοδούς των παιδιών και τους δημοσιογράφους, ευτυχώς στις 10:00 που ξεκίνησε τελικά οι θεατές πρέπει να είχαν φτάσει τους 30-40) έπαιξαν σαν να έπαιζαν μπροστά σε... γεμάτο στάδιο. Με απίστευτη ενέργεια, κέφι και επαγγελματισμό, αναμετρήθηκαν με τραγούδια που το κάθε ένα από αυτά αποτελεί από μόνο του ένα ολόκληρο κεφάλαιο στην ιστορία της ροκ και τα πήγαν μια χαρά.
Οι μουσικοί ήταν εξαιρετικοί, το σμίξιμο των εγχόρδων, των πνευστών και του ροκ συγκροτήματος είχε πραγματικά ενδιαφέρον, τα τραγούδια ήταν υπέροχα και έμοιαζαν σαν μια ανθολογία της κλασσικής ροκ ενώ οι πινελιές κλασσικής μουσικής πρόσθεταν πόντους στην όλη παραγωγή.
Ξεκινώντας με την εμβληματική εισαγωγή από την Eleanor Rigby των θρυλικών «σκαθαριών» και περνώντας από τον Verdi στους Deep Purple και από τον Springsteen στους... Τρεις κι ο Κούκος (ναι είχαν και δικά τους τραγούδια στο πρόγραμμα) έκαναν όλο και πιο έντονη την αίσθηση ότι η συναυλία έπρεπε να είχε εντελώς διαφορετική αντιμετώπιση, τουλάχιστον από πλευράς προώθησης.
Δεν ξέρουμε ποιος φταίει περισσότερο, ο Δήμος και η Περιφέρεια που δεν διαφήμισαν όσο έπρεπε τη συναυλία ή ο κόσμος που αρνήθηκε να δώσει το παρόν.
Δεν μπορούμε πάντως να μην σχολιάσουμε το ότι ενώ το φεστιβάλ Seven, στα πλαίσια του οποίου δημιουργήθηκε αυτή η παραγωγή χρηματοδοτήθηκε από την Περιφέρεια Ιονίων Νήσων και ενώ την υποστήριξη αλλά και την παραχώρηση του Θεάτρου ανέλαβε ο Δήμος Κεφαλονιάς και η ΚΕΔΗΚΕ, δεν είδαμε κανέναν υπεύθυνο ή εκπρόσωπο των τριών θεσμικών οργάνων ανάμεσα στους λίγους... ηρωικούς τελικά θεατές που παρακολούθησαν τη συναυλία.
Αν κάτι δίνει ακόμη μεγαλύτερη σημασία στην προσπάθεια των τριών συγκροτημάτων που έπαιξαν μαζί σ' αυτό το πολύ όμορφο project είναι ότι, παρ' ότι βρέθηκαν μπροστά σε ένα άδειο θέατρο (9:30 που ξεκίναγε η συναυλία είναι ζήτημα να είχαν έρθει 10-15 άτομα, εκτός από τους τεχνικούς, τους συνοδούς των παιδιών και τους δημοσιογράφους, ευτυχώς στις 10:00 που ξεκίνησε τελικά οι θεατές πρέπει να είχαν φτάσει τους 30-40) έπαιξαν σαν να έπαιζαν μπροστά σε... γεμάτο στάδιο. Με απίστευτη ενέργεια, κέφι και επαγγελματισμό, αναμετρήθηκαν με τραγούδια που το κάθε ένα από αυτά αποτελεί από μόνο του ένα ολόκληρο κεφάλαιο στην ιστορία της ροκ και τα πήγαν μια χαρά.
Όσο για το κουαρτέτο εγχόρδων και το τρίο των χάλκινων, είτε παίζανε το συγκλονιστικό Adagio για έγχορδα του Barber τα πρώτα είτε «κελαηδούσαν» το "C' est la vie" του Chuck Berry τα δεύτερα το αποτέλεσμα έφτανε να γίνεται ακόμη και μαγικό. Μοναδική ένσταση ίσως ήταν το ότι θα θέλαμε το κουαρτέτο να έχει ακόμα πιο ενεργή συμμετοχή στη μουσική, να μην περιορίζεται σε εισαγωγές και συνοδεία και να ακουστεί περισσότερο. Νομίζουμε ότι αν εμπιστευτούν έναν περισσότερο σολιστικό ρόλο για το κουαρτέτο το αποτέλεσμα θα τους δικαιώσει.
Όπως και νά 'χει πάντως, τα παιδιά έπαιξαν με τα πολύ δύσκολα (άδειο θέατρο, μεγάλη παραγωγή, πασίγνωστα κομμάτια, σμίξιμο τριών συγκροτημάτων σε ένα) και νίκησαν. Και αυτή η νίκη τους γίνεται ακόμη πιο μεγάλη αν σκεφτεί κανείς ότι τόσο τα έγχορδα όσο και τα πνευστά προέρχονται από τις ορχήστρες και τις φιλαρμονικές της Κέρκυρας.
Αν τελικά λοιπόν θέλουμε να δώσουμε μια απάντηση στο ερώτημα του τίτλου, αυτή είναι σίγουρα «ναι, γίνεται ροκ συναυλία σε άδειο θέατρο» και μάλιστα καλή και κρίμα που δεν την παρακολούθησαν περισσότεροι.
Δείτε video και φωτογραφίες από τη συναυλία
Σύνταξη/επιμέλεια: Κεφαλονίτικα Νέα
