Ο Στέλιος ήταν αυτόφωτος άνθρωπος.

Ο θείος μου ο Στέλιος

Του Άγη Βερούτη

Αν έπρεπε να περιγράψω το Στέλιο Σταυρίδη μόνο με μια λέξη,

Όλα τα παιδιά - όλα τα λεφτά!

Του Άγη Βερούτη
«Όλα τα παιδιά των κομματικών στρατών έχουν ψυχή, οι υπόλοιποι δεν ενδιαφέρουν κανέναν, ούτε τον εαυτό τους!
Πρέπει όσο είναι εφικτό να περιοριστούν στο ελάχιστο οι απώλειές τους από την κρίση!
Να διατηρηθεί κατά το δυνατόν το επίπεδο ζωής τους ρε παιδί μου!
Να μην υποφέρουν και αυτοί επειδή κάποιοι κακοί ιδιώτες κλέβουν τους φόρους από το δημόσιο ταμείο!
Να κρατήσουν τα λεφτά τους τα παιδιά μας, γιατί μας στηρίζουν!
Λεφτά έχουν για να τους τα πάρουμε, οι διεφθαρμένοι ιδιώτες της παραγωγικής οικονομίας και τα αποστερούν από το κράτος. Θα τους τα πάρουμε για τα δικά μας παιδιά!»
Όλα τα παδιά! Όλα τα λεφτά!!!
(το παραπάνω υποθετικό σκεπτικό θα μπορούσε κάλλιστα να είναι η επιχειρηματολογία και το σλόγκαν των πολιτικών που έχουν εφαρμοστεί ως τώρα στα χρόνια του μνημονίου).

Η Δημοκρατία νοσεί

Του Άγη Βερούτη

Τρεις είναι οι προϋποθέσεις για ύπαρξη λειτουργικής και ευημερεύουσας αστικής Δημοκρατίας:

- η Ελευθερία των πολιτών να διεκδικήσουν εκείνα που θα τους κάνουν ευτυχισμένους
- η Δικαιοσύνη που διασφαλίζει ότι οι νόμοι τηρούνται εξίσου για όλους τους πολίτες
- η Πρόοδος της κοινωνίας, που στηρίζει τη συνεχή βελτίωση της ζωής των πολιτών.

Χωρίς αυτά τα απαραίτητα συστατικά, μια επιφανειακή δημοκρατία απλά κατρακυλά από τη μια κρίση στην επόμενη, με ενδιάμεσα διαστήματα πλαστής ευημερίας. Ο Λαός θα υποφέρει, και η οικονομία θα ξεφτίζει. Όπως εμείς τώρα.

Δεν υπάρχει υγιής δημοκρατία που να ανέχεται τη μισαλλοδοξία και τη βία, ρατσιστική, ταξική, θρησκευτική, εθνική, σεξουαλικών προτιμήσεων ή ενάντια σε οποιαδήποτε κατηγοριοποίηση της κοινωνίας ή μεμονωμένων ατόμων.

Σταματήστε το δούλεμα με τις συντάξεις

Του Άγη Βερούτη
Η κοινωνία καταρρέει από υπερφορολόγηση, επιχειρήσεις κλείνουν ή φεύγουν, άνεργοι και ελεύθεροι επαγγελματίες χωρίς αντικείμενο εργασίας αθροίζουν άνω των 2 εκατομμυρίων ανθρώπων, περί τα 4 εκατομμύρια Έλληνες ζουν κάτω από το όριο της φτώχιας, ενώ ισάριθμοι δεν έχουν δικαίωμα στην δημόσια υγεία, που πληρώνεται κυρίως με τους φόρους της κοινωνίας, και είναι ανασφάλιστοι, αλλά το κράτος συνταξιοδοτεί μεταξύ άλλων, την παρθενία ή έστω την αγαμία...

Αυτά έχουν ειπωθεί πολλές φορές, αλλά είναι σκόπιμο να ανακεφαλαιώσουμε για να αντιληφθούμε το μέγεθος της αδικίας και τις επιπτώσεις στην κοινωνία.

Στοιχεία που είχαν διαρρεύσει προ διετίας, έδειχναν ότι τα ποσοστά αναπηρικών συντάξεων σε συγκεκριμένους νομούς της χώρας, ειδικότερα Ηρακλείου, Χανίων, Ρεθύμνης, Ευρυτανίας, και κάποιων άλλων, υπερέβαιναν το 20% επί του συνόλου των συντάξεων. Σκάνδαλα για

H oικονομική ανελευθερία θρέφει τα άκρα

Του Άγη Βερούτη

Εδώ και χρόνια ακούγεται ότι γίνεται προσπάθεια μείωσης της γραφειοκρατίας και του κρατικού παρεμβατισμού στη χώρα, προκειμένου να μη φύγουν και οι τελευταίες ελληνικές επιχειρήσεις που μπορούν εκτός συνόρων. Επί πραγματικού τα βήματα που έχουν γίνει είναι ελάχιστα, και μάλλον επιτόπια.

Με ένα κράτος που προσπαθεί να αποφασίζει εκείνο για τον τρόπο διάθεσης της προσωπικής περιουσίας των πολιτών του, που θεωρεί δικαίωμα την είσπραξη μεριδίου από την ιδιωτική περιουσία του πολίτη, αλλά όχι υποχρέωσή του να αποδίδει λογαριασμό στο φορολογούμενο για το πού ξόδεψε τα χρήματα που εισέπραξε ως φόρους. Λέγω συγκεκριμένα ότι δεν αποδίδει λογαριασμό, διότι κανείς δεν μπορεί να μας πει πόσα λαμβάνει ο κάθε ένας δημόσιος υπάλληλος ως μισθοδοσία, πόσα του παρακρατά το κράτος ως εισφορές και φόρους, και πόσα αποδίδονται πραγματικά ως εισφορές για αυτόν.