Την Παρασκευή 25/5/2012 στο Δημοτικό Θέατρο του Αργοστολίου δόθηκε μουσικοχορευτική παράσταση αφιερωμένη στη Μικρά Ασία. Αξίζουν συγχαρητήρια στους μουσικούς που εκτέλεσαν άψογα τα μικρασιάτικα τραγούδια, στους χορευτές των δύο συγκροτημάτων (Ιόνιος Πνοή και Αιγιαλός Σάμης), στους δασκάλους τους και γενικά στους εμπνευστές αυτής της παράστασης..
Θέλω να σταθώ, όμως, στην παρουσίαση του Χρονικού της Μικρασιατικής Εκστρατείας από δύο συμπαθέστατες κυρίες, προς το τέλος του αφιερώματος.
Είμαι Τρίτη γενιά Μικρασιάτισσα και ανεξάρτητα από τις λίγες ή πολλές γνώσεις μου από μελέτη ανάλογων βιβλίων, μεγάλωσα ακούγοντας ιστορίες από ανθρώπους, που έζησαν τα γεγονότα.
¨Έκπληκτη λοιπόν πληροφορήθηκα ότι η Μικρασιατική Εκστρατεία έγινε “για να ικανοποιηθούν τα συμφέροντα της πλούσιας τάξης και τα σχέδια των ισχυρών”. Δε θα διαφωνήσω ότι οι Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής είχαν συμφέροντα στην περιοχή αλλά αυτός ήταν ο λόγος που οδήγησε τόσες χιλιάδες Ελλήνων Στρατιωτών να πολεμήσουν με σθένος στη μάχη και άλλες τόσες χιλιάδες Μικρασιατών να καταταγούν εθελοντικά στον Ελληνικό Στρατό θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο την ασφάλεια των οικογενειών τους ?
Στη συνέχεια ότι “η απόβαση του Ελληνικού Στρατού στη Σμύρνη άγγιξε τις χορδές (!!!!) του Τουρκικού λαού που ζούσε ειρηνικά με το ελληνικό στοιχείο”. Ο συντάκτης του κειμένου φαίνεται ότι δε γνώριζε ότι η Εθνοκάθαρση είχε αρχίσει πολύ πριν ο Ελληνικός Στρατός αποβιβασθεί στα παράλια της Μ. Ασίας το Μάιο του 1919.
1908 Το νεοψηφισθέν Σύνταγμα των Νεοτούρκων δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες των στόχων τους “Η Τουρκία για τους Τούρκους”
1908 Αρχίζουν οι συστηματικοί διωγμοί των Ποντίων.
1911-1914 Διωγμοί, απελάσεις και σφαγές Ελλήνων στην περιοχή της Σμύρνης.
1914 Καταστροφή της Ελληνικής Φώκαιας (Σφαγές, βιασμοί, λεηλασίες, φωτιά).
Οι Μικρασιάτες όταν μιλούν για εκείνη την περίοδο (1911-1914) αναφέρονται “στο πρώτο διωγμό”.
Τα αμελέ ταμπουρού (τα πρώτα στρατόπεδα εξόντωσης στη νεώτερη ιστορία που δημιούργησαν οι Τούρκοι με τη ….. βοήθεια των συμμάχων τους Γερμανών) λειτουργούσαν από το 1908. Στην αρχή οδηγούντο σε αυτά οι στρατεύσιμοι ¨Ελληνες Τούρκοι Υπήκοοι. Μετά την Καταστροφή οδηγήθηκαν στα αμελέ ταμουρού όλοι οι άνδρες 18-45 ετών. Ελάχιστοι επέστρεψαν. Λόγω της μεγάλης επιτυχίας του …. “θεσμού” οι Γερμανοί ίδρυσαν στα πρότυπα αυτών τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Ευρώπη.
Οι ¨Ελληνες ραγιάδες δεν είχαν κανένα δικαίωμα στη ζωή τους ή στην περιουσία τους. Ήταν έρμαια των ορέξεων του κάθε Τούρκου. Μπορούσαν να πέσουν θύματα κλοπής, βιασμού ακόμη και ανθρωποκτονίας χωρίς ποτέ ο ένοχος να τιμωρηθεί.
Για τους Μικρασιάτες η έλευση του Ελληνικού Στρατού ήταν η Ανάσταση που τόσα χρόνια κρυφά εύχονταν.
- Πού βρέθηκαν τόσες Σημαίες στη Σμύρνη!
Την έχετε διαβάσει πολλές φορές αυτή την έκφραση. Την έχω ακούσει άλλες τόσες. Δε γνωρίζετε όμως γιατί όλοι απορούσαν πού είχαν κρυμμένες τις ελληνικές σημαίες οι Σμυρνιοί . Γιατί, αν τυχόν Τούρκος έβρισκε Ελληνική Σημαία κρυμμένη σε σπίτι Χριστιανικό, μία ήταν η ποινή. Την περιγράφει ο Στρατής Μυριβήλης στη «Ζωή Εν Τάφω». Ξάπλωναν πάνω στη σημαία το νεότερο κορίτσι ή αγόρι της οικογένειας κι αφού το βίαζαν μπροστά στα μάτια των δικών του, σκότωναν όλη την οικογένεια κι έκαιγαν το σπίτι!
Στη συνέχεια ακούσαμε για την «αντίσταση του Τουρκικού λαού στον επεκτατισμό των Ελλήνων». Σε όλους τους αγώνες της Ελλάδας για την απελευθέρωσή της από τον Τουρκικό ζυγό ενεπλάκησαν οι Ξένες Δυνάμεις. Αυτό το γνωρίζουν όλοι. Η Ελλάδα ήταν και είναι μικρή χώρα. Είτε το θέλουμε είτε όχι είχε και έχει ανάγκη από συμμαχίες. Χαρακτηριστικό γνώρισμα ενός ηγέτη είναι να αξιοποιήσει την έστω και στιγμιαία ταύτιση των συμφερόντων του ‘Έθνους με τα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων, για την επίτευξη του στόχου του. Πιστέψτε με , γνωρίζοντας από ιδία αντίληψη τα αισθήματα των Μικρασιατών και ιδιαίτερα των πολυπληθών Ελλήνων της «‘Απιστης» Σμύρνης (Γκιαούρ Ιζμίρ) θεωρώ ότι κανένας ηγέτης δε θα μπορούσε να αρνηθεί την ανάληψη της Διοίκησης της πόλης και της ευρύτερης περιοχής της. ‘Αλλωστε η Εκστρατεία στη Μικρά Ασία ακολουθούσε την απελευθέρωση Ελληνικών Εδαφών ,που είχε αρχίσει δέκα χρόνια πριν. ‘Η μήπως δε θάπρεπε να είχε ελευθερωθεί η ‘Ηπειρος ή η Μακεδονία για να μη θιγούν οι ….. χορδές των Οθωμανών, που έμεναν και στα μέρη εκείνα?
Δεν είμαι σε θέση φυσικά να αναλύσω το γεγονός της προέλασης του Ελληνικού Στρατού στα βάθη της Ανατόλιας και τους λόγους, που οδήγησαν τη νέα ηγεσία του σε αυτή. Θέλω όμως να επισημάνω ότι ο Ελληνικός Στρατός στις τάξεις του οποίου υπήρχαν άνθρωποι που πολεμούσαν ακόμη και 10 χρόνια, νικούσε μέχρι τέλους το στρατό του Κεμάλ, που εξόπλιζαν συνεχώς οι Ιταλοί, οι Γάλλοι και οι Γερμανοί αλλά και ο Λένιν (αυτόν τον ξέχασαν στο λόγο τους οι ομιλήτριες). Μόνο που εγκαταλείφθηκε!!! Ο Ελληνικός Στρατός ξέμεινε από πυρομαχικά και τρόφιμα και αναγκάσθηκε σε υποχώρηση, η οποία λόγω έλλειψης ικανών αξιωματικών μετατράπηκε στις περισσότερες περιπτώσεις σε άτακτη φυγή, σε σφαγή και σε αιχμαλωσία!
Στο τέλος είδαμε σε video χαμογελαστούς Τούρκους στρατιώτες να προελαύνουν νικητές και τροπαιούχοι, να οδηγούν ‘Ελληνες αιχμαλώτους στα αμελέ ταμπουρού και να ανεβάζουν την ημισέληνο στο Διοικητήριο, από όπου μετά από λίγο ο Νουρεντίν Πασάς θα παρέδιδε το Χρυσόστομο, τελευταίο Επίσκοπο Σμύρνης στο μαινόμενο όχλο.
Φέτος συμπληρώνονται 90 χρόνια από τότε που οι ‘Ελληνες εκδιώχθηκαν με τον πιο βίαιο τρόπο από τις προγονικές τους εστίες μετά από 5000 χρόνια συνεχούς παρουσίας τους στα εδάφη της Ιωνίας.
Για εμάς τους Μικρασιάτες οι Χαμένες αυτές Πατρίδες είναι Αλησμόνητες Πατρίδες! Και έχουμε τάξει σκοπό της ζωής μας να μην αφήσουμε να λησμονηθούν. Και το κυριότερο να αποκαθιστούμε τη διαστρέβλωση της ιστορίας (εκούσια ή ακούσια) και τη μετατροπή των θυμάτων σε θύτες. Είναι το λιγότερο που μπορούμε να πράξουμε στη μνήμη των νεκρών μας.
‘Άλλωστε πάντα θα μας στοιχειώνει ο στίχος του «δικού μας»Ποιητή.
«Εδώ τελειώνουν τα έργα της θάλασσας, τα έργα της αγάπης.
Εκείνοι που κάποτε θα ζήσουν εδώ που τελειώνουμε
άν τύχει και μαυρίσει στη μνήμη τους το αίμα και ξεχειλίσει
άς μη μας ξεχάσουν, τις αδύναμες ψυχές μέσα στα ασφoδίλια,
άς γυρίσουν προς το έρεβος τα κεφάλια των θυμάτων.
Εμείς που τίποτε δεν είχαμε θα τους διδάξουμε τη γαλήνη»
Γ. Σεφέρης
“ Μυθιστόρημα”
¨Αννα Γιαννακοπούλου-Κεκάτου
