Έχοντας την Ελπίδα ότι,
‘‘τι έχεις θα ανδρωθεί και αν δεν έχεις θα το αποκτήσεις, γεννιέται ασυνείδητα ο φόβος της απώλειάς τους. Παράλληλα με αυτόν και ο φόβος να αντιδράσεις σε όποιον τα απειλεί. Η ελπίδα σε κάνει να οπισθοχωρείς όταν δέχεσαι επιθέσεις παντός τύπου’’.
Και ήρθες, εσύ πολιτικάντη και τα πήρες όλα με τη μια, θεωρώντας ότι ο φόβος θα είναι ο ίδιος με αυτόν που με διακατείχε τόσα χρόνια.
Ότι θα κλειστώ και πάλι στο καβούκι μου λέγοντας : «Αύριο ξημερώνει άλλη μέρα».
Ότι θα κλειστώ και πάλι στο καβούκι μου λέγοντας : «Αύριο ξημερώνει άλλη μέρα».
Ξημέρωσε όμως η άλλη μέρα.
Και είμαι εδώ με τις τσέπες της Ψυχής μου τρύπιες και την οργή του Άδικου να έχει περάσει σε άλλο επίπεδο.
Στο επίπεδο της ανέλπιδης μάχης.
Τώρα πια, μικρόνοα πολιτικάντη, δεν έχω τίποτε άλλο να χάσω. Ό,τι με έκανε να νιώθω περήφανος το έχεις κάνει ψίχουλο να ταΐσεις τις κότες της πολιτικής σου αυλής και τους ξεφτιλισμένους πουλημένους τεμπέληδες της δημόσιας στρατιάς σου. Δεν υπάρχουν μέσα μου πλέον αμυντικά κύτταρα να σταθούν στρατιώτες στις επόμενες επιθέσεις σου. Δεν υπάρχει ούτε μία πέτρα όρθια στο κάστρο της ηθικής του συνόλου που είχα φτιάξει να προστατεύω αναμνήσεις και «πρέπει».
Και όλα αυτά, ηλίθιε Πολιτικάντη, τα κατάφερες από μόνος σου.
Δεν θα πέσουν απειλές σε αυτόν τον πόλεμο που μου κήρυξες άνευ λόγου.
Δεν θα πέσουν απειλές σε αυτόν τον πόλεμο που μου κήρυξες άνευ λόγου.
Ούτε καν υποχθόνιες ματιές χολιγουντιανού τύπου.
Δεν θα υπάρξει ούτε μία διαπραγμάτευση μεταξύ μας.
Και ναι, αν ο Έλληνας Καζαντζάκης εννοούσε ότι μόνο νεκρός είσαι Ελεύθερος, τότε κατανοώ απόλυτα τι σημαίνει ζωντανός χωρίς Ελπίδα.
Κατανοώ την έννοια του ανέλπιδου χωρίς Πατρίδα.
Ανθέλληνα Κρατούντα, μέσα στην υπεροψία της Ψηφο…λογικής δημοκρατίας σου δεν υπολόγισες ότι σκοτώνοντας τον Φόβο, για την διατήρηση της Ελπίδας, γεννάς έναν Ελεύθερο.
Δηλαδή, έναν Έλληνα.
