Σκεφτόμουν να γράψω κάτι για το ΤΕΙ... Μα νομίζω πως η δικιά μου [πολύ αδύναμη, έτσι κι αλλιώς] φωνή δεν έχει κάτι καινούριο να προσθέσει. Αν θα έλεγα κάτι, θα ήταν για τους ανθρώπους που έχουν δουλέψει πολύ σκληρά για να μπορέσει το ΤΕΙ μας να σταθεί στα πόδια του. Που έχουν τραβήξει κουπί. Τις περισσότερες φορές, μόνοι, χωρίς καν τα δάκρυα συμπαράστασης (άλλα ειλικρινή, άλλα εξόχως υποκριτικά) των τελευταίων ημερών.
Δεν τους ξέρω όλους, και δεν θέλω ν' αδικήσω κανέναν. Ένας απ' αυτούς είναι ένας άνθρωπος που γνωρίζω από παιδί, και τον θαυμάζω ιδιαίτερα για το έργο που έχει προσφέρει. Είναι ο Αγησίλαος Κονιδάρης, ο προϊστάμενος του Τμήματος Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας. Ξέρω πόσο έχει παλέψει αυτός ο άνθρωπος, ξέρω πόσο προσπαθεί και πόσο έχει καταφέρει να συνδέσει το ΤΕΙ με την τοπικη κοινωνία.
Όταν πήγα για πρώτη φορά στο ΤΕΙ, καλεσμένος σε μια εκδήλωση, είδα ένα περιβάλλον που δεν το είχα συναντήσει όταν ο ίδιος φοιτούσα, ούτε στη Νομική, ούτε στη Φιλοσοφική της Αθήνας. Έναν χώρο πολιτισμένο και καθαρό, έναν χώρο όπου οι σχέσεις φοιτητών και καθηγητών δεν ήταν απρόσωπες, έναν χώρο που εξέπεμπε οργάνωση, σοβαρότητα, και κυρίως αισιοδοξία, βλέμμα στο μέλλον και θετική ενέργεια. Έναν χώρο φιλόξενο για μας που δεν έχουμε ακαδημαϊκούς τίτλους, αλλά κυρίως ανοιχτό στην κοινωνία, που τον τελευταίο καιρό φιλοξενούσε και διοργάνωνε εκδηλώσεις, εκθέσεις φωτογραφίας, θεατρικές ομάδες, σεμινάρια, θερινά σχολεία, εργαστήρια. Εναν χώρο ζωντανό, μια κυψέλη δημιουργικότητας που δεν πρέπει να σιγήσει. Πρέπει να συνεχίσουμε ν' ακούμε το βόμβο της, για να μας ξυπνάει από το λήθαργό μας.
Γιατί η ουσία ήταν εκεί μέσα. Η ζωή του τόπου μας ήταν εκεί μέσα. Και ξέρω καλά πόσο είχε συμβάλει σ' αυτό ο Αγησίλαος, ένας άνθρωπος που είναι κεφάλαιο πολύτιμο γι' αυτόν τον τόπο. Κεφάλαιο ανεκτίμητο και το ΤΕΙ μας, κεφάλαιο γνώσης και έρευνας. Ένα κερί σ' έναν τόπο που βυθίζεται σιγά σιγά και μοιρολατρικά στο σκοτάδι μιας παρακμής που όχι μονο η κεντρική εξουσία, αλλά και ο ίδιος ο τόπος προετοίμασε, ανέχτηκε, δρομολόγησε διά πράξεων και παραλείψεων.
Ας μην τα χάσουμε αυτά τα κεφάλαια. Ας γίνει λοιπόν ο τίτλος του τραγουδιού ευχή. Ας προσπαθήσουμε να κρατηθεί αυτό το φως ανοιχτό.
Δεν τους ξέρω όλους, και δεν θέλω ν' αδικήσω κανέναν. Ένας απ' αυτούς είναι ένας άνθρωπος που γνωρίζω από παιδί, και τον θαυμάζω ιδιαίτερα για το έργο που έχει προσφέρει. Είναι ο Αγησίλαος Κονιδάρης, ο προϊστάμενος του Τμήματος Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας. Ξέρω πόσο έχει παλέψει αυτός ο άνθρωπος, ξέρω πόσο προσπαθεί και πόσο έχει καταφέρει να συνδέσει το ΤΕΙ με την τοπικη κοινωνία.
Όταν πήγα για πρώτη φορά στο ΤΕΙ, καλεσμένος σε μια εκδήλωση, είδα ένα περιβάλλον που δεν το είχα συναντήσει όταν ο ίδιος φοιτούσα, ούτε στη Νομική, ούτε στη Φιλοσοφική της Αθήνας. Έναν χώρο πολιτισμένο και καθαρό, έναν χώρο όπου οι σχέσεις φοιτητών και καθηγητών δεν ήταν απρόσωπες, έναν χώρο που εξέπεμπε οργάνωση, σοβαρότητα, και κυρίως αισιοδοξία, βλέμμα στο μέλλον και θετική ενέργεια. Έναν χώρο φιλόξενο για μας που δεν έχουμε ακαδημαϊκούς τίτλους, αλλά κυρίως ανοιχτό στην κοινωνία, που τον τελευταίο καιρό φιλοξενούσε και διοργάνωνε εκδηλώσεις, εκθέσεις φωτογραφίας, θεατρικές ομάδες, σεμινάρια, θερινά σχολεία, εργαστήρια. Εναν χώρο ζωντανό, μια κυψέλη δημιουργικότητας που δεν πρέπει να σιγήσει. Πρέπει να συνεχίσουμε ν' ακούμε το βόμβο της, για να μας ξυπνάει από το λήθαργό μας.
Γιατί η ουσία ήταν εκεί μέσα. Η ζωή του τόπου μας ήταν εκεί μέσα. Και ξέρω καλά πόσο είχε συμβάλει σ' αυτό ο Αγησίλαος, ένας άνθρωπος που είναι κεφάλαιο πολύτιμο γι' αυτόν τον τόπο. Κεφάλαιο ανεκτίμητο και το ΤΕΙ μας, κεφάλαιο γνώσης και έρευνας. Ένα κερί σ' έναν τόπο που βυθίζεται σιγά σιγά και μοιρολατρικά στο σκοτάδι μιας παρακμής που όχι μονο η κεντρική εξουσία, αλλά και ο ίδιος ο τόπος προετοίμασε, ανέχτηκε, δρομολόγησε διά πράξεων και παραλείψεων.
Ας μην τα χάσουμε αυτά τα κεφάλαια. Ας γίνει λοιπόν ο τίτλος του τραγουδιού ευχή. Ας προσπαθήσουμε να κρατηθεί αυτό το φως ανοιχτό.
