ΜΑΓΓΑΝΟΠΗΓΑΔΟ με την Δημοσιογράφο Κουλουριωτη Ελευθερία

Μια φορά κι έναν καιρό...
Μια νύχτα και πολλές ώρες....
Δυό τρείς σελίδες και πολλές λέξεις....
Κάπως έτσι συναντιόμαστε κάθε φορά εγώ και εσείς.

Με αρκετά αποσιωπητικά(...) περισσότερα ερωτηματικά(;;;)
και λιγότερα θαυμαστικά(!!!).
2013, 192 χρόνια μετά,25 Μαρτίου,Εθνική Επέτειος,συρματοπλέγματα,
συμπλέγματα,συμπλοκές, διαμαρτυρίες.
Ζήτω η πατρίδα!

Γιορτάσαμε την Εθνική παλιγγεννεσία μας και πάλι με θόρυβο.
Μπλόκο στο Αργοστόλι από το κίνημα πολιτών, που είναι μοιρασμένο
στην πλειονότητα του και ενταγμένο σε κόμματα(?),
οι μαθητές του λυκείου Ληξουρίου που ο ενθουσιασμός ξεσηκώνει
τις ψυχές τους,ξανά έστριψαν πριν από τους επισήμους απαξιώνοντας τους.
Είμαστε χωρισμένοι και χανόμαστε.
Είμαστε στα πρόθυρα ενός νέου εμφύλιου;
Ίσως αυτό να επιδιώκουν κάποιοι.
Οι ιδέες μοιάζουν με τα καρφιά , όσο περισσότερο τα χτυπάς, τόσο βαθύτερα μπήγονται.
Αγανακτισμένοι,κινήματα,αναρχικοί,παρασυρμένοι,απατημένοι,προσυλιτισμένοι,πολιτικοί..
Επαναληπτικές βολές στην ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ . Εκείνη αντεπιτίθεται ,τα “λερωμένα” κι “άπλητα” ένθεν κακείθεν επιστρέφουν και προχωρούν.
Αποτελεί πλέον καθημερινά θέμα συζήτησης και αντιπαράθεσης η Στανλινική και η Χιτλερική τακτική.
Επιστρέφουν οι μνήμες του εμφυλίου, που με μεγάλη μαεστρία ο ξένος δάκτυλος μεθόδευσε και εφάρμοσε (Ζέρβας,Βελουχιώτης(Γοργοπόταμμος)-Μεταξάς,Γιώργος Α.Παπανδρέου(ο γέρος της Δημοκρατία;)Συμφωνία της Βάρκιζας-Μικρά Ασία—Ελευθέριος Βενιζέλος,Κύπρος..)
Πάντα ο ξένος δάκτυλος γεννούσε αδελφοφάδες.

Αυτός ο τόπος έχει πονέσει πολύ από τον εμφύλιο και οι ιστορίες που διηγούνται οι παλαιότεροι είναι βγαλμένες από την κόλαση.(Γάκιας, Ζήσιμος,14χρονα ,παιδιά να πέφτουν νεκρά από συντοπίτες τους,βιασμοί,ενέδρες,χειροβομβίδες, λαικά δικαστήρια...
Εμείς ξεσκίζαμε χρόνια και χρόνια τις σάρκες μας για να θρέψουν την αχορταγιά τους οι άλλοι.
Και σήμερα, “εκπολιτιστές “ και μη,ξαναστραβώνουν και πουλούν,συ άνοιγε τα μάτια σου και πάρε...
Δεν είναι μύθος, μην γελιέσται,δώσαμε μάχες ,τις κερδίσαμε,στην κορφή της γνώσης σταθήκαμε, ήταν τότε που πέσαν πάνω μας βάρβαροι κι όλοι οι “φτωχοί” κι ανώριμοι για να μας λιώσουν...γεννήσαμε έναν Γέρο του Μωριά, τον Καραισκάκη και τόσες άλλες αντριωμένες
μορφές,ποιούς αναστήσαμε ξανά;

Τι εννοούμε όταν λέμε πατρίδα; 

Πατρίδα είναι όλη η ιστορία του τόπου μας που επιδεικτικά αγνοούμε.
Υπερασπίζομαι ή έστω αγαπώ την πατρίδα μου δεν σημαίνει ότι κάνω αγγαρεία για το κράτος.
Το κράτος είναι απρόσωπο. Ο πολίτης έχει (είναι πρόσωπο) και υποχρεούται να μάχεται για τον τόπο του και για τον τρόπο που επέλεξε να ζει.
Οι έλληνες βλέπουν την Ελλάδα ως «φιλέλληνες» έλεγε ο Γιάννης Τσαρούχης.

Είχε επικίνδυνα δίκιο.
Θυμίζω ότι ο μέγας Αισχύλος στον τάφο του δεν ζήτησε να γράψουν ότι ήταν ο δημιουργός της Ορέστειας. Ζήτησε να γράψουν ότι πολέμησε στη μάχη του Μαραθώνα.

ΘΗΒΑΙΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ

Με λένε Αέρα και ζω ικανή

κι η φυλή μου και εγώ
σαν ανθός, αν χαθώ
να χαθώ με περηφάνια
Με τη σκουριά πολεμώ
μα το βήμα μου αστράφτει και ζω
ικανός αν χαθώ, να χαθώ με περηφάνια
Αχ, πατρίδα μου το φως σου παντρεύτηκα
κι ερωτεύτηκα τα πράσινα νερά σου
με του ονείρου το σουγιά στα χέρια
χαρακώνω όσα δεν μπορώ να ζήσω αληθινά
μια τέτοια νύχτα γλυκιά
χαρακώνω όσα δεν μπορώ να ζήσω αληθινά
μια τέτοια νύχτα γλυκιά
Σαν μετανάστης στο ίδιο το χώμα
που γεννήθηκα ζω
κι είναι αυτή η ομορφιά το δικό μου
μυστήριο τ' όνομα που έχω αντηχεί
στα βαφτίσια όλης της γης
μα δεν έχει γραφτεί σε κανένα διαβατήριο
Αχ, πατρίδα μου το φως σου παντρεύτηκα
κι ερωτεύτηκα τα πράσινα νερά σου
με του ονείρου το σουγιά στα χέρια
χαρακώνω όσα δεν μπορώ να ζήσω αληθινά
μια τέτοια νύχτα γλυκιά
χαρακώνω όσα δεν μπορώ να ζήσω αληθινά
μια τέτοια νύχτα γλυκιά
Θ' ακουμπήσω το κεφάλι μου στους ώμους σου
και θα ονειρευτώ τη θάλασσα
αύριο πάλι θα ανάψω φωτιά
για να γίνει ο γαλάζιος αέρας
γύρω μας, σπίτι
Πες μου ποια γη
και γιατί στη φωτιά εξαγνίζεται
και παραδίνει τη λευτεριά της στην ειρήνη
Σε κάθε άνθρωπο είδα την δικιά μου εξορία
και στο πρόσωπο του ο ιδρώτας
το δάκρυ μου έχει πλύνει
Αχ, πατρίδα μου το φως σου παντρεύτηκα
κι ερωτεύτηκα τα πράσινα νερά σου
με του ονείρου το σουγιά στα χέρια
χαρακώνω όσα δεν μπορώ να ζήσω αληθινά
μια τέτοια νύχτα γλυκιά
χαρακώνω όσα δεν μπορώ να ζήσω αληθινά
μια τέτοια νύχτα γλυκιά
Με λένε Αέρα και ζω ικανός
και η φυλή μου και εγώ
σαν ανθός, αν χαθώ
να χαθώ με περηφάνια
Το ίδιο χέρι
που αναβοσβήνει τ' αστέρια
Μάτια μου το ίδιο χέρι
αναβοσβήνει κι εμένα
Αχ, πατρίδα μου το φως σου παντρεύτηκα
κι ερωτεύτηκα τα πράσινα νερά σου
με του ονείρου το σουγιά στα χέρια
χαρακώνω όσα δεν μπορώ να ζήσω αληθινά
μια τέτοια νύχτα γλυκιά
χαρακώνω όσα δεν μπορώ να ζήσω αληθινά
μια τέτοια νύχτα γλυκιά
Ποιος θα μιλήσει για εμάς
θα μιλήσει αυτός που μένει πίσω
γιατί εγώ θα φεύγω
θα συνεχίσω να ακολουθώ
το ρεύμα από τις φτερούγες των πουλιών