Το τελευταίο χρονικό διάστημα, εννοώ τους δυο τελευταίους μήνες, «ομόρφυνε» τη ζωή μας ένα καθημερινό ανέκδοτο, σχετικά με τη φημολογούμενη διάσπαση των νησιωτικών δήμων. Κάτι σαν το μάδισμα της μαργαρίτας, «σπάει, δεν σπάει ο Δήμος». Έτσι βρέθηκε και πάλι την ευκαιρία να χωριστεί η κοινωνία σε δύο στρατόπεδα. Στους «διασπαστές» και στους «μη διασπαστές». Στους εικονολάτρες και στους εικονοκλάστες. Σε αυτούς δηλαδή που ήθελαν, για τους δικούς του λόγους ο καθένας, να σπάσει ο ενιαίος Δήμος σε μικρότερους δήμους και σε αυτούς που επιθυμούσαν να παραμείνει,
ενιαίος και αδιαίρετος. Και πάλι ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Όλο αυτό το χρονικό διάστημα της υφέρπουσας σπερμολογίας, αναδείχτηκε η παθογένεια, τόσο του δημόσιου διαλόγου, όσο και του πολιτικού συστήματος. Παθογένεια Νο1. Τρεις φορές βγήκε ο αρμόδιος Υπουργός Εσωτερικών και άλλες τόσες η Κ.Ο του ΠΑΣΟΚ και διαβεβαίωναν ότι, η όποια συζήτηση για το χωροταξικό μετατίθεται για μετά τις εκλογές και την ίδια στιγμή, πολιτικά στελέχη των δυο κυβερνητικών κομμάτων συνέτασσαν τροπολογία για τη διάσπαση. Συντονισμός «πέρα βρέχει». Αρκεί να τσιμπήσουμε ψηφουλάκια. Και μάλιστα, η τροπολογία συντάχθηκε από τους ίδιους πολιτικούς, οι οποίοι τρία χρόνια πριν, είχαν ψηφήσει το δόγμα «κάθε νησί και Δήμος». Παθογένεια Νο2. Έβγαιναν στους δρόμους στελέχη, κυρίως των δυο κυβερνητικών κομμάτων και διέρρεαν «ασφαλείς και αποκλειστικές» πληροφορίες ότι, οσονούπω διαλύεται ο Δήμος. «Σίγουρο σου λέω, μου το είπαν μέσα από το Υπουργείο» η επωδός που συνόδευε τη πληροφορία. Και όταν ο συνομιλητής αντέτεινε «μα δεν προλαβαίνουμε, δεν υπάρχουν τα χρονικά περιθώρια» το επιχείρημα ήταν αφοπλιστικό, «άκου που σου λέω, η πληροφορία έρχεται από πολύ ψηλά»!!! Ίσως να έχουν το προνόμια να μιλούν με τον Ύψιστο!!! Αντί να ασχοληθούν, ως τοπικά κομματικά στελέχη, με την προώθηση λύσεων των τοπικών προβλημάτων, εξαντλούσαν την παρουσία τους σε ένα ανεδαφικό και ανούσιο πολιτικό παραγοντισμό. Παθογένεια Νο3. Τα διάφορα παπαγαλάκια, με θεσμικό ή όχι ρόλο στο δημόσιο διάλογο και την πληροφόρηση της κοινής γνώμης, που τροφοδοτούσαν με χολή και απαξίωση την αντίθετη άποψη και διέσπειραν ψευδείς ειδήσεις, κατ’ εντολή του Boss!!! Τα παπαγαλάκια που φούσκωναν σαν Παγώνια και μετά έβαλαν την ουρά στα σκέλια. Την ίδια στιγμή, στα πέντε νησιά που εξελισσόταν το θέατρο του παραλόγου, αποπροσανατολίστηκε η κοινή γνώμη για τα ουσιαστικά προβλήματα των νησιών και του κόσμου. Ως δια μαγείας ξεχάστηκε το πρόβλημα της ανεργίας, της δυσλειτουργίας του δημόσιου συστήματος υγείας, της υστέρησης των υποδομών, οι απολύσεις, τα χαράτσια και όλα τα υπόλοιπα ζητήματα που καθιστούν προβληματική την καθημερινότητα μας και όλοι συζητούσαν για το εάν θα γίνουν 2,3,4 ή 14 Δήμοι. Λες και με τη διάσπαση θα λυνόταν όλα τα προβλήματα ή η Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν θα αντιμετώπιζε τα προβλήματα της υποχρηματοδότησης, της υποστελέχωσης, των θεσμικών ελλειμμάτων και όλων των υπόλοιπων προβλημάτων που αντιμετωπίζει και αδυνατεί να ανταπεξέλθει με αξιοπιστία στην αποστολή της και στον προορισμό της και κυρίως να ικανοποιήσει τις προσδοκίες των δημοτών και εν γένει των πολιτών. Και τώρα που τελείωσε αυτή η άνοστη και ανούσια «παράσταση» ας επικεντρωθούμε στα σοβαρά προβλήματα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε ως τοπικές κοινωνίες και να αρχίσουμε να βάζουμε τα πράγματα στη θέση τους. Όχι όμως με αυτές τις αντιλήψεις και τις συμπεριφορές που αντιμετωπίσαμε το ζήτημα της γεωγραφικής κατανομής των Δήμων. Πρέπει να σοβαρευτούμε, γιατί τα περιθώρια έχουν στενέψει και οι ευκαιρίες φεύγουν και δεν ξανάρχονται. Αποδέχομαι ότι είναι θεμιτές οι προσωπικές φιλοδοξίες, αρκεί αυτές να μην περιορίζονται μόνο στην εξυπηρέτηση των προσωπικών στρατηγικών και του προσωπικού συμφέροντος. Φιλοδοξίες που είναι αναντίστοιχες με το κοινωνικό συμφέρον. Δεν μπορώ να δεχτώ ότι θα πρέπει να γίνουν 2,3,4 ή 14 Δήμοι μόνο και μόνο για να «βολευτούν» 2,3,4 ή 14 Δήμαρχοι, άλλοι τόσοι Πρόεδροι Δημοτικών Συμβουλίων και επί δύο, Αντιδήμαρχοι χωρίς να τεκμηριώνεται με πειστικότητα ότι όλο αυτό το «σύστημα» προσφέρει ουσιαστικές υπηρεσίες στους πολίτες και στο τόπο. Ναι να καταλάβουν κάποιοι «καρέκλες» και την εξουσία, αλλά όχι μόνο για την «καρέκλα» ρε γαμώτο. Δεν υποστηρίζω ότι το εγχείρημα του ενός Δήμου δεν παρουσίασε προβλήματα ή στρεβλώσεις. Αλλά θα πρέπει επιστημονικά να τεκμηριωθεί, εάν αυτά τα προβλήματα και οι στρεβλώσεις οφείλονται στο θεσμικό πλαίσιο που ορίζει τη λειτουργία του ενιαίου Δήμου στο νησί. Εάν δεν μπορούν να διορθωθούν με θεσμικές αλλαγές στο ίδιο πλαίσιο και επιβάλλεται να αλλάξει το σύστημα ή εάν οφείλονται, οι στρεβλώσεις και τα προβλήματα, στη λειτουργία των προσώπων. Θέλω να φέρω ένα απλό παράδειγμα. Αυτή την περίοδο της λειτουργίας των τριών Δήμων, στα τρία Διαπόντια νησιά, έχουν δρομολογηθεί έργα, περίπου 2 εκατομμυρίων ευρώ, από δυο προγράμματα, ένα του Υπουργείου Ανάπτυξης και από το Πρόγραμμα ΟΣΑΜΝ. Αν τα Διαπόντια νησιά, δεν ήταν ενταγμένα σε ένα μεγάλο αυτοδιοικητικό Οργανισμό, ο οποίος να διαθέτει Τεχνικές Υπηρεσίες και Οικονομικές Υπηρεσίες, δύσκολα θα μπορούσαν να τα υλοποιήσουν. Τέτοια παραδείγματα, είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν πολλά, τα οποία να τεκμηριώνουν την επιχειρηματολογία για μεγάλους αυτοδιοικητικούς Οργανισμούς. Όπως επίσης υπάρχουν παραδείγματα και από την άλλη πλευρά που τεκμηριώνουν την επιχειρηματολογία για τη διάσπαση των μεγάλων αυτοδιοικητικών οργανισμών σε μικρότερους. Όλα αυτά όμως, πρέπει να αποτυπωθούν σε μελέτες, πρέπει να τεθούν στο πλαίσιο μια μεγάλης διαδικασίας διαβούλευσης θεσμικών φορέων και παραγόντων αλλά και όλης της κοινωνίας και στο τέλος να συναποφασίσουμε. Όχι ότι θα αποκλειστεί η λάθος απόφαση, αλλά θα είναι απόφαση που έχει περάσει από την κρησάρα της κοινωνίας και θα είναι προϊόν της πλειοψηφίας. Αυτά για τώρα και όποιος έχει διάθεση να λέει ανέκδοτα, ας πει κανένα με τον Τοτό.
