Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα. Σε αυτό το τμήμα, στην Κεφαλονιά. Εδώ όπου απογαλακτιστήκαμε, εδώ
που γνωρίσαμε καλύτερα την έννοια της λέξης «φίλος», εδώ που ωριμάσαμε και περάσαμε σε ένα άλλο στάδιο της ζωής μας.
Σε αυτό το τμήμα που το μέλλον του είναι εξαιρετικά αβέβαιο, προσπαθήσαμε να βάλουμε το δικό μας λιθαράκι στην διάσωσή του, να κάνουμε ότι μπορούμε τέλος πάντων. Στ’ αλήθεια το κάναμε, ειλικρινά. Αυτό όμως θα μείνει μεταξύ μας, διότι ελάχιστοι το αναγνωρίζουν. Προσωπικά δεν με πειράζει. Οι περισσότεροι αρκούνται στην κριτική και την δυσφήμηση (τα τσιράκια του τάδε). Ο γνωστός Ελληνάρας. Τώρα θα μου πεις, γιατί ασχολείσαι με τα κοινά; Όταν όμως το καλοσκεφτείς, αν δεν ασχοληθείς εσύ ο ίδιος με το τμήμα σου, ποιος περιμένεις να το κάνει;
Κάπου εδώ είναι που έννοιες έχουν αρχίσει να μπερδεύονται. Όλοι είμαστε φοιτητές με ένα κοινό στόχο: να πάρουμε το πτυχίο μας και να αξιοποιήσουμε όσο το δυνατόν καλύτερα τον χρόνο που βρισκόμαστε στο τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας. Δεν βρισκόμαστε σε καμία αγορά εργασίας (αυτό είναι το επόμενο βήμα) για να λειτουργούμε ανταγωνιστικά, ούτε σε κανένα κοινοβούλιο. Συνεπώς, άσε την μιζέρια και τα παράπονα και βοήθα με τον τρόπο σου. Και να θυμάσαι: όσα περισσότερα παράπονα και κριτική κάνεις, τόσο πιο αμέτοχος είσαι..
ΥΓ – Η διχόνοια δεν ήταν ΠΟΤΕ σύμμαχος κανενός..
Αντώνης Ψαριανός
