Μαρίνος Μεταξάς [1886-1964]

  
Γεννήθηκε στο Αργοστόλι το 1886 και ακολούθησε το

επάγγελμα του πατέρα του αποφοιτώντας το 1908 από την Ιατρική Σχολή Αθηνών και το 1911 ανηγορεύθη Διδάκτωρ. Εις τους Βαλκανικούς πολέμους επιστρατεύθηκε το 1912, έλαβε μέρος στη Μάχη του Μπιζανίου και αποστρατεύθηκε το 1917 φέρων τον βαθμό του Εφέδρου Λοχαγού. Ένα χρόνο αργότερα, κατόπιν διαγωνισμού, πέτυχε πενταετή υποτροφία του Βεγείου και Βαλλιανείου Κληροδοτήματος για να ειδικευθεί στη Νευρολογία και Ψυχιατρική με σκοπό να αναλάβει την επιστημονική και διοικητική διεύθυνση τού υπό ανέγερση Βεγείου Ψυχιατρείου στο Αργοστόλι. Παρέμεινε επί διετία και πλέον στο Παρίσι ως επιμελητής του διακεκριμένου νευρολόγου καθηγητού Pierre Marie εις το νοσοκομείο Mont Pellier. Επίσης διετέλεσε βοηθός του ανατομικού σπουδαστηρίου εις το κέντρο νευρικών και ψυχικών παθήσεων Salpetiere. Το 1921 μετέβη στη Βιέννη και ειδικεύθη στην Ψυχιατρική υπό τους καθηγητάς Wagner von Jaourek, von Economou και Sigmud Freud. Στο τέλος της υποτροφίας τού απεδόθη ο τιμητικός τίτλος του Dotchent (Υφηγητής) για τις προσφερόμενες υπηρεσίες του.

Με την επιστροφή του στην Κεφαλονιά αναλαμβάνει τη διεύθυνση και επιστασία τού υπό ανέγερση ψυχιατρείου δυναμικότητος 152 κλινών, κατ’ απομίμηση του αντιστοίχου της Βιέννης. Κατά τον Καθηγητή της Ιστορίας της Ιατρικής Γεράσιμο Πεντόγαλο, ο Μαρίνος Μεταξάς υπήρξε χαρακτηριστικό παράδειγμα ανιδιοτελούς ιατρού που έλαβε άριστη κατάρτιση και επέλεξε να ασκήσει την Ιατρική στο νησί του.

Το 1933 ξεκίνησε η λειτουργία του Ψυχιατρείου με τέσσερα ψυχιατρικά τμήματα και μία νευρολογική κλινική, εργαστήρια εργασιοθεραπείας, ηλεκτροθεραπείας και μικροβιολογικό και ιστολογικό εργαστήριο. Το 1938 μαζί με τον συνάδελφό του Πέτρο Κουρβισιάνο δοκίμασαν πειραματικώς υπερτονικά διαλύματα χλωριούχου και βρωμιούχου νατρίου εις κατατονικούς σχιζοφρενείς με ενθαρρυντικά αποτελέσματα που δημοσιεύθηκαν στον διεθνή Τύπο. Το 1940 μαζί με τον καθηγητή Φυσιολογίας-ακαδημαϊκό Σπύρο Δοντά ανακοίνωσαν εις την Ακαδημία Αθηνών πειραματική μονογραφία αναφερομένη στην πρόκληση υπερθερμίας με πλασμώδια ελονοσίας για την επιβράδυνση της εξέλιξης της προϊούσης καθολικής παραλύσεως (σήμερα σκληρύνσεως κατά πλάκας). Την ίδια εκείνη εποχή, του έγινε πρότασις να αναλάβει την διεύθυνση μεγάλου ψυχιατρικού νοσοκομείου των Αθηνών, την οποία αποποιήθηκε λόγω ηθικής δεσμεύσεως προς το Βέγειο και Βαλλιάνειο Κληροδότημα.

Το 1947, μαζί με τον συνάδελφό του Αρκαλίδη, διευθυντή του Δρομοκαϊτεΐου Ψυχιατρείου, πρώτοι εφάρμοσαν στην Ελλάδα το ηλεκτροσόκ εις σχιζοφρενείς ασθενείς.

Οι μεγάλοι σεισμοί του 1953 κατέστρεψαν ολοσχερώς το επιβλητικό κτήριο του Ψυχιατρείου (δείτε φωτογραφίες στο τεύχος 9, σελ. 41, της Κεφαλονίτικης Προόδου). Όμως οι εναπομείναντες 28 ψυχιατρικοί ασθενείς συνέχισαν να δέχονται τις ιατρικές υπηρεσίες του Μαρίνου Μεταξά στα τολ και στα παραπήγματα του μετασεισμικού ψυχιατρείου μέχρι του θανάτου του το 1964, οπότε και έπαυσε η λειτουργία του ψυχιατρικού θεραπευτηρίου στην Κεφαλονιά. Οι ασθενείς μετεφέρθησαν στο Δρομοκαΐτειο-Δαφνί. Βεβαίως, η πλειονότητά τους δεν ήταν Κεφαλονίτες…
(Αναδημοσίευση από το περιοδικό «Η Κεφαλονίτικη Πρόοδος», τεύχος 13, σσ. 47-48, Γεράσιμου Μ. Μεταξά, «Κεφαλλήνες Καθηγητές Ιατρικής του 20ού αιώνα. Παγκόσμιοι φάροι επιστημοσύνης και ηθικής»).