Η μαζική καλλιέργεια της γης με την κυριαρχία της χημικής γεωργίας, η εκτροφή με αμφίβολης προέλευσης ζωοτροφές, η εξάντληση των υδάτινων πόρων, η απώλεια της βιοποικιλότητας και η αυξημένη παραγωγή αερίων του θερμοκηπίου συνθέτουν ένα σκηνικό που η φύση αδυνατεί πλέον να συντηρεί.
Το περιβάλλον υποβαθμίζεται επηρεάζοντας άμεσα την ποιότητα της ζωής μας, αλλά και υπονομεύοντας τις όποιες προοπτικές αναδιάρθρωσης των καλλιεργειών.
Είναι δεδομένο ότι, εάν ο Κεφαλλονίτης και Θιακός γεωργοκτηνοτρόφος δεν μεριμνήσει για τη διατήρηση του φυσικού περιβάλλοντος, οι επιπτώσεις θα είναι ολέθριες για την παραγωγή του. Με τα κατάλληλα κίνητρα της πολιτείας, ένας συνδυασμός δράσεων αγροτικής παραγωγής και περιβαλλοντικής προστασίας (γεωργοπεριβαλλοντικές), όπως η χρήση παραγωγικών μεθόδων βασισμένων στις αρχές της βιολογικής γεωργίας και κτηνοτροφίας, η δάσωση εξαντλημένων εκτάσεων, η εξοικονόμηση νερού με καθολική εφαρμογή των σύγχρονων τεχνικών άρδευσης και η αξιοποίηση των αποβλήτων θα οδηγήσουν στην αειφορία της αγροτικής ανάπτυξης.
Τα αιολικά πάρκα και οι φωτοβολταικές μονάδες, παρόλο που συμμετέχουν όλο και περισσότερο στην φιλική προς το περιβάλλον ενεργειακή παραγωγή, ωστόσο παραμένουν σε εμβρυακή φάση. Κρίνεται αναγκαίο να γίνει κατανοητή και αποδεκτή από το κράτος η δημιουργία συμπληρωματικού εισοδήματος στις αγροτικές περιοχές για την αξιοποίηση εναλλακτικών μορφών ενέργειας από τους γεωργοκτηνοτρόφους και μάλιστα όχι μόνο για γεωργική χρήση.
Η προστασία, ανάδειξη και ανάπτυξη των ντόπιων ποικιλιών και φυλών της αγρο-βιοποικιλότητας, οφείλει να είναι κεντρική επιλογή στην ανάπτυξη της γεωργίας και κτηνοτροφίας μας και να υποστηρίζεται πραγματικά με έρευνα, κατοχύρωση, προώθηση και κίνητρα.
Οι ολοένα αυξανόμενες σύγχρονες διατροφικές απαιτήσεις, η ανάγκη αναβάθμισης του περιβάλλοντος και η διασφάλιση της μακροπρόθεσμης ανάπτυξης του αγροτικού τομέα πρέπει να συνυπάρξουν.
Ως διαχειριστές του πλούτου της φύσης στο παρόν, από την οποία μάλιστα εξαρτάται η επιβίωσή μας, οφείλουμε να τον παραδώσουμε ακέραιο στις μελλοντικές γενιές.
Δρ. Σπυρίδων Α. Θεοτοκάτος
